Twitter, je zou er verslaafd aan raken

Twitter is als een schoolplein, zegt bijna iedereen die Julien Althuisius voor zijn stuk over het sociale medium spreekt. Wie zijn de coole mensen, waar staan de populaire groepjes en wat moet je doen om erbij te horen? Morgen verschijnt het artikel in achtergrond- en opiniekatern Vonk. Vandaag vast een voorproefje van de auteur.

Julien Althuisius
null Beeld lumine.nl
Beeld lumine.nl

Er zijn weinig dingen meer ondankbaar dan een stuk over Twitter schrijven. Niet omdat het onderwerp te min is, of oninteressant, of dat er vrees is dat niemand het gaat lezen. Integendeel. Nee, het zit 'm in het feit dat je weet dat een stuk over Twitter juist met extra aandacht wordt gelezen door de mensen die er zelf zeer actief op zijn. En omdat je weet dat sommige van die mensen niet altijd even zacht of vergevend in hun oordeel zijn.

Het overkwam me een keer eerder, toen ik samen met een collega een stuk schreef over etiquette op Twitter. Het was tongue-in-cheek bedoeld. Er was echter een handjevol fanatieke Twitteraars die zich blijkbaar persoonlijk aangevallen voelden. Ging de Volkskrant even voorschrijven wat wel en niet kon op Twitter? Wie dachten we wel niet dat we waren? En dat met zo weinig volgers. Mijn collega, die een weekendje weg was en even geen toegang had tot internet, werd gevraagd waar ze nu dan uithing, 'met haar grote bek'. Zelfs een goedbedoelde opmerking van mijn kant dat het stuk met een knipoog bedoeld was, kon sommigen niet tot bedaren dwingen. Dan had ik het maar beter moeten opschrijven

De ophef (jaja) over ons verhaal kwam als een volslagen verrassing en was voor mij een kennismaking met een kant van Twitter die ik nog helemaal niet zo goed kende. Een kant waar ik overigens ook wel prima zonder kon. 140 tekens bieden natuurlijk niet altijd even goed ruimte voor een genuanceerde, onderbouwde mening. En Twitter is daarom misschien ook niet dé plek bij uitstek voor een respectvol argumentatief discours. Tel daarbij op dat de Volkskrant als 'oud-mediaal' instituut bij sommige mensen al bij voorbaat met 2-0 achter staat en je kunt misschien begrijpen waarom ik een beetje huiverig was dit verhaal te maken.

Maar inderdaad: daar moet je maar tegen kunnen. Het mag in ieder geval geen reden zijn om dan maar nooit meer iets over Twitter te schrijven. Voor dit verhaal dat ik voor Vonk maakte, sprak ik een paar zeer actieve (voormalig) Twitteraars. Jan Bennink, Bert Brussen, Jasper Klapwijk, Harriet Duurvoort; allemaal stonden ze me uitgebreid, geduldig en vriendelijk te woord. Ze spraken openlijk over hun Twitter-verslaving, hoe gezellig het allemaal begon, maar hoe ieder op zijn eigen manier op een gegeven moment verstrikt raakte in een tijdverslindend web van aandacht, erkenning, narcisme, en conflict.

Hoewel ik het nooit zo ver heb laten komen (met name omdat ik te laat met Twitter ben begonnen en te weinig actief ben) snap ik goed wat ze bedoelen. Pas als er op je gereageerd wordt, voel je je gehoord. Pas als je geretweet wordt, voel je je erkend. Pas als je een nieuwe volger hebt, voel je je gezien. Dat klinkt misschien een beetje zielig, en dat is het ook. Zeker als je bedenkt dat het over- overgrote deel van de mensen hier allemaal niets van meekrijgt.

Maar het is vooral menselijk. Ook ik heb vaak genoeg de nek omgedraaid van dat olijke blauwe klotevogeltje, met het voornemen Twitter links te laten liggen. Dat ging soms een hele tijd goed, maar uiteindelijk begon ik dan toch weer. Vervolgens ging ik me dan daar weer over opwinden, dat ik toch zwak was geweest en weer iets (volkomen onbelangrijks, waarschijnlijk over Ajax) had getwitterd. Bijna iedereen die ik voor dit stuk sprak, gebruikte het woord 'schoolplein'. Wie zijn de coole mensen, wie hoort bij wie, waar staan de populaire groepjes en wat moet ik doen wil ik er bij horen? Net als een schoolplein kan Twitter een lelijke plek zijn als je gemoed er afhankelijk van is. En net als bij een schoolplein doe je er goed aan je er vooral niet te druk over te maken.

Maar goed, dit is natuurlijk niet hét verhaal over Twitter, het is een verhaal. Twitter heeft een andere, veel zonnigere kant, waar je vaak als eerste het nieuws hoort, wonderlijke verhalen gedeeld worden die je anders nooit zou lezen, waar sommige mensen de ene na de andere perfect gevatte tweet uit hun toetsenbord krijgen, waar je ideeën opdoet, geïnspireerd raakt, ontroerd wordt en misschien wel vrienden ontmoet. Je zou er verslaafd aan raken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden