Review

Twenty One Pilots is een bandje om te koesteren

Vreemde gewaarwording bij het betreden van de Heineken Music Hall, dinsdagavond: het concert van pop- en hiphopduo Twenty One Pilots is al maanden uitverkocht, maar de zaal lijkt halfvol. Hoe kan dat? Zijn er duizend fans niet op komen dagen?

Tyler Joseph van Twenty One Pilots tijdens een optreden in Hamburg op 31 oktober. Beeld epa

Natuurlijk niet. Die duizenden fans - veel meiden - zijn zó zeer fan, dat ze als een massieve fanklont vooraan tegen het podium geplakt staan. Dat ruimt achterin lekker op. Vooraan wordt het zweten voor de hulpdiensten, dat zal nog blijken.

Het zegt iets over de populariteit van de Amerikanen Tyler Joseph (zang, toetsen) en Josh Dun (drums). De jongens zijn stoer, maar extreem charmant, en ze schrijven bovendien razend catchy hits die op YouTube en streamingsites door de miljardgrenzen breken. Begrijpelijk, want bijvoorbeeld Stressed Out is een van de aardigste pophits van de afgelopen jaren. Omdat in dat nummer - en in veel liedjes van Twenty One Pilots - alle vlotte en hippe popstijlen door elkaar lopen; dance, hiphop-lite, reggae en dancehall, indierock. Niets hoeft, alles mag.

Twenty One Pilots (****). Pop. Heineken Music Hall, Amsterdam, 15/11.

Stressed Out

Het maakt Twenty One Pilots ongrijpbaar en misschien ook daardoor wel zo leuk en fris. De teksten zijn ook nog eens goed: veel existentiële jeugdzorgen maar dan opbeurend verwoord, zoals in Stressed Out: 'Wish we could turn back time, to the good old days, when our momma sang us to sleep, but now we're stressed out.'

Dat liedje wordt in de Heineken Music Hall, ergens halverwege de show, schitterend vertolkt. Door die vreemde bandbezetting - een zanger en een drummer - heeft Twenty One Pilots live natuurlijk een probleem: wat speel je live, en hoe hou je met z'n tweeën zo'n grote show aan de rol? Joseph en Dun hebben er geen moeite mee. Ze wisselen constant van podiumplaats - riedeltje achter de piano, drumsolo van achteruit de zaal, zangpartij achter de drums en dan ineens weer met een gitaar - en wisselen live vocalen en spel zo slim af met opgenomen backing tracks, dat het in de snelheid van de show nauwelijks opvalt: te veel te zien, te veel te horen.

En bij bijvoorbeeld Stressed Out krijg je er in de HMH uiteraard een visueel spektakel bij. Achterop het podium ontvlamt ineens een Amerikaans huis in Suburbia-stijl, en in de verschillende kamers bovenin het beeld zien we de hoofdpersonen gelukkig zijn in de veilige geborgenheid van het gezinsleven - een mooie filmische uitleg bij het liedje.

Twee uitputtende uren

Die enorme snelheid en afwisseling zit de show van Twenty One Pilots ook weleens in de weg. Soms weet je niet waar je moet kijken, en de oren moeten ook wel erg snel schakelen tussen de ironische en opgeruimde reggae van Ride en de striemende dance van bijvoorbeeld Polarize. Onduidelijk is ook het korte dansende gastoptreden van de Nederlandse band Chef'Special - waarschijnlijk een vriendendienst: de band toerde als voorprogramma van Twenty One Pilots door de VS. En ja, er gaat ook weleens iets mis met de instrumentbeheersing; een vals nootje op de piano, een kleine ritmische misstap. Maar belangrijker: Tyler Joseph zingt live prima, met een fijn ijle en aanstekelijke popstem.

En na twee uitputtende uren (de bewusteloze meisjes worden een voor een uit de massa geplukt) heeft Twenty One Pilots de HMH dus gek gespeeld, maar ook stevig ingepakt. Knap hoor, hoe die jongens zo'n berg hits zo enerverend door een grote popzaal kunnen blazen, gewoon met z'n tweeën - en natuurlijk die vijfduizend meeschreeuwende fans. Een bandje om te koesteren. En ze zijn nog maar net begonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden