KunstrecensieAlia Farid, een solotentoonstelling

Twee video-installaties bieden een fijne kennismaking met de veelbelovende Alia Farid

De eerste film is al genoeg reden voor een bezoek, de tweede is visueel minder interessant. 

Alia Farid, Maske Paske Wi, 2020.Beeld Kristien Daem

Een man met een rieten puntmuts op voert een bezwerende dans uit tegen de achtergrond van een helderblauwe zee. Een kameel van lappen en tapijten waaronder mensenbenen tevoorschijn komen, wordt langs de kustlijn voortgetrokken door een klein gesluierd meisje met een witgeschilderd gezicht. In een roze kamer danst een jongen met jaloersmakend soepele heupen op een liefdesliedje terwijl het zweet op zijn voorhoofd parelt.

Het is maar een greep uit de sprookjesachtige beelden in Alia Farids filmessay At the Time of the Ebb (2019), waarin ze een vissersfestival op het Iraanse eiland Queshm vastlegt. De film is te zien in Witte de With, op de eerste Nederlandse solotentoonstelling van de jonge (35), uit Koeweit en Puerto Rico afkomstige kunstenares. Met slechts twee video-installaties is het een bescheiden solo. Dat geeft niets, deze film van vijftien minuten is al genoeg reden voor een bezoek.

Volgens de zaaltekst richt Farid zich in de twee films op gemeenschappen die weigeren om zich aan te passen aan de moderne cultuur. Wat ze eigenlijk in At the Time of the Ebb vooral heel mooi laat zien, is juist hoe traditie en moderniteit zich met elkaar vervlechten. Zo danst tussen de traditionele kostuums op het strand ook een figuur in een plastic tijgermasker, ongetwijfeld afkomstig uit een Chinese fabriek. In het laatste shot kauwt een kameel –ditmaal niet van lappen maar van vlees en bloed – minutenlang stoïcijns op een stukje sigarettenverpakking. Mooi: het traditionele kauwt op het moderne. Het is een subtiel pleidooi voor de kracht van lokale tradities in een wereld waarin globalisatie juist dat eigene dreigt te kannibaliseren.

Alia Farid, At the Time of the Ebb, 2019.Beeld Kristien Daem

Indrukwekkend is hoe in de film verschillende scenes en impressies woordenloos aan elkaar rijgt aan de hand van kleuren en vormen. Een roze streep op de muur versmelt in het volgende shot tot de grens tussen de zee en de lucht; de horizon als ankerpunt. Wat weer heel mooi past bij de roze gloed waarin de museumzalen baden, alsof de zon er permanent opkomt of juist onder gaat.

Dat roze licht, samen met de opzwepende muziek die door beide zalen schalt, verbindt At the Time of the Ebb met de tweede film. Maske Paske Wi (2020), over een talentenjacht in Port-au-Prince op Haïti, is visueel een stuk minder interessant. Het lijkt een bewuste keuze te zijn, Farid schrijft dat ze tegenwoordig meer geïnteresseerd is in het versterken van sociale netwerken op de plekken waar ze zich als kunstenaar begeeft, dan in het maken van een kunstwerk als eindproduct. Dat kan, maar de vraag blijft natuurlijk wel hoe je dit overtuigend vertaalt naar het museum.

Desalniettemin is de tentoonstelling een fijne kennismaking met deze veelbelovende kunstenaar. Het centrale thema in haar werk komt duidelijk naar voren: hoe hangen lokale kunstvormen samen met de plek waar ze ontstaan? En hoe oefenen externe krachten als globalisering, kapitalisme en koloniale geschiedenis daar invloed op uit? Het zijn interessante, actuele vragen en de uitwerking ervan smaakt naar meer.

Alia Farid, een solotentoonstelling

Beeldende kunst

★★★☆☆

1/8 FKA Witte de With, Rotterdam

t/m 23 augustus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden