tv-recensie de wereld draait door

Tv-recensie: Hij kwam, zat en zei niks meer. In zijn eentje torpedeerde acteur Matthias Schoenaerts de rol van tafelheer in DWDD

Frank Heinen

Het was een DWDD ¬zoals er duizenden zijn ¬geweest. Stukje politiek (Frans Timmermans), nieuw boek met aangrijpend levensverhaal (Bibian Mentel), een compilatie van komische fragmenten en een Nederlandse artiest die een Grote Hit covert (Waylon, Paradise By The Dashboard Light – verbijsterend lang én goed). En er was de traditionele tête-à-tête vooraf, met Matthias Schoenaerts, tafelheer van dienst.

Matthias Schoenaerts is een Vlaamse acteur die de laatste jaren in zó veel internationale producties opduikt dat je je best moet doen hem te vermijden als je vaker dan eens per jaar een bioscoop bezoekt. Behalve een groot acteur is hij ook een boeiende figuur: slim, ­fanatiek, zoon van een beroemd acteur, van kinds af aan bevriend met een eenbenige MMA-vechter en een talentvol voetballer die van de ene dag op de andere niet meer wilde spelen. Kortom: iemand die je graag eens aan het woord hoort.

Schoenaerts was naar Amsterdam gekomen ter promotie van een film, Kursk. ‘Draait vanaf 6 december in de zalen.’ Daarna vroeg Matthijs van Nieuwkerk hem naar een plan dat hij de vorige keer bij DWDD had laten vallen: een maffiaserie met Robert De Niro.

Die serie kwam er voorlopig niet. Reden: Harvey Weinstein was de beoogde producent geweest. Maar misschien, iets anders, wie weet… ‘Whatever happens, happens.’

Ja ja, oké. Nou, aaaaaaan tafelll dan maar.

En toen gebeurde er niets.

Tafelheer Schoenaerts zei niets meer. Terwijl Frans Timmermans met zijn bekende pathos zijn nieuwe ­carrièreplannen uiteenzette, luisterde hij in stilte. Soms ging hij achterover zitten, dan weer leunde hij naar voren. Eén keer grinnikte hij, of nee: het was meer een aanzet tot een mogelijke gniffel.

Ook bij het gesprek met Bibian Mentel – de snowboardster die al jarenlang met verbeten optimisme haar steeds terugkerende kanker tegemoet treedt – hield hij zijn mond. Pas tijdens het slotapplaus durfde Schoenaerts ertussen te komen om op te merken dat hij zelden zo’n indrukwekkende persoonlijkheid had gezien. Daarna deed hij er weer het zwijgen toe.

Het was geweldig. Schoenaerts torpedeerde, in zijn eentje, voorgoed de rol van ­tafelheer. Hij bewees dat je voor een licht informatief gesprek op televisie, precies twee mensen nodig hebt: een interviewer en een gast.

Die vreemde extra rol bestaat al zo lang dat ik bijna was vergeten dat je ook gewoon naar een tv-interview kunt kijken zonder de angst dat er elk moment een derde dwars doorheen begint te praten. Schoenaerts bracht de tafelheer/dame weer terug tot wat hij/zij is: iemand die vanaf de bar al een paar keer naar je heeft geknikt en dan – toch nog onverwacht – een stoel bij je tafeltje schuift, plaatsneemt en zegt: ‘Ik hoorde jullie praten over muziek. Weet je wat nou zo geinig is? Ik ben ook dol op muziek.’

Geef die Schoenaerts een Oscar voor stil spel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.