TV-De bewoners van Parc Beaugarde waren in goede handen bij Hans Pool: hij oordeelt niet, maar registreert slechts: Tranendal

Tv-recensie Frank Heinen

Maker Hans Pool portretteert in 2Doc Parc Beaugarde, waar veel gescheiden mensen wonen. Prachtig en droef tegelijk.

Een oudere man kijkt uit over een watertje. ‘Moejjeens horen: de eenden kwaken, de vissen zwemmen… Het leven is eigenlijk mooi, hè. Maar je moet het wel zien. Dus.’

Net buiten Culemborg ligt Tranendal. Veel over gehoord, nooit vermoed dat het net buiten Culemborg lag. De echte naam van Tranendal is Parc Beaugarde. Het soort vakantiepark waar de huisjes chalets heten. Moet ook wel, als je je park Parc noemt.

Ik weet dit allemaal, omdat Hans Pool het me heeft verteld. In zijn 2Doc: Lief en leed op Parc Beaugarde trok het leven maandagavond zacht en vriendelijk voorbij. Er was een visvijver, vogels floten, de zon scheen. Weinig tranen, zo op het eerste gezicht.

De bijnaam Tranendal dankt het Parc aan de vele gescheiden mensen die in de chalets een tijdelijk, pietepeuterig toevluchtsoord vinden, een middenberm: aan de ene kant razen omgangsregelingen, alimentatie en wederzijdse verwijten voorbij, en aan de andere kant trekt het vrijgezelle leven zich al op gang.

Ooit was Pool zelf een van die tijdelijke bewoners, en nu is hij teruggekeerd, om het bestaan op de vluchtheuvel vast te leggen. Hij spreekt met Arie, die twintig jaar getrouwd was geweest en geen flauw idee had waarom het was misgegaan.

‘Waar viel je op?’ vraagt Pool.

Arie: ‘Op blond.’

Hij en zijn ex hadden drie kinderen. Als hij over ze sprak, wees Arie hun namen aan op zijn huid. Nu legde hij tegels voor Oma Sien, een oudere dame die sprak als een peloton motoren in de verte. Zo gaat dat, op Tranendal.

Even verderop zat Jan, die er al bijna dertien jaar woonde, met zijn hond en het goedaardige gezwel op diens snuit. Zijn vrouw was destijds in het huis blijven wonen.

Jan staarde naar het troebele water, waarin zijn dobber lag te suffen.

‘Ik was heel vaak vissen. Misschien wel te vaak, achteraf.’

En dan was er Peter, die ooit getrouwd was met een vrouw met meerdere persoonlijkheden. En Saskia, die zichzelf niet echt op het park vond passen en zich in de avonduren een ongeluk Fundaade.

‘Als mensen gingen scheiden,’ zei ze, ‘dan vond ik daar wat van. Dat is bijgedraaid.’

Tussen al dat huwelijkswrakhout zat Olga, in een tuin vol vlaggetjes. Ze naaide een bruiloftsjurk. Zij en haar Viktor waren nog gewoon samen. Volgens Olga werd er in Nederland zo veel gescheiden omdat Nederlandse vrouwen dictators waren. Deze stelling onderbouwde ze met het verhaal van een vriendin die in Disneyland werkte. Alle managers, had die vriendin verteld, waren vrouwen. Nederlandse.

Viktor: ‘Het Russische woord voor huwelijk is brak.’

De bewoners van Tranendal, ze waren in goede handen bij Pool. Hij oordeelt niet, maar registreert slechts. Dit is de vluchtheuvel. Bestaan in de tussentijd, letterlijk. Prachtig, en droef tegelijk. Of, zoals Jan omschrijft in een interview met de regisseur dat online terug te vinden is: ‘Het is net het leven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.