Tussen de konijnen door

Henk Hofstede, vooral bekend als zanger van de Nederlandse popgroep Nits, eert met het Avalanche Quartet zijn grote held, singer-songwriter Leonard Cohen....

Ria Valk: Hou je echt nog van mij Rockin’ Billy (1960)

Ria Valk: Hou je echt nog van mij Rockin’ Billy (1960)
‘Bij mij in het buurtje in Amsterdam-Oost woonden veel muzikanten. ZZ & de Maskers oefenden er, The Lords van Rob de Nijs. Op een dag zag ik vanuit mijn lagere school Ria Valk van haar huis naar de auto lopen. Als cowgirl, samen met haar vader, die op Willy Alberti leek. Dit is toch rock ’n’ roll in Nederland: Ria Valk met een cowboyhoed in een Mini Cooper.

Ria Valk: Hou je echt nog van mij Rockin’ Billy (1960)
‘Mijn eerste single was van Rob de Nijs: Stil verdriet, en op de b-kant Trees. Je lacht als Sophia Loren/ Je draagt je haar als BB/ Iedereen doorziet hoe je acteert/ dat je een ster imiteert. In die dagen waren The Lords van Rob de Nijs voor mij essentieel. Zoals die jongens door ons buurtje liepen. Ik dacht: zo, dat is de echte wereld. In die pakken. Zo wil ik het.

Ria Valk: Hou je echt nog van mij Rockin’ Billy (1960)
‘Op m’n 8ste kreeg ik een gitaar en werd ik lid van De Gitaarclub. Eén keer per jaar was er een uitvoering en werden we aangekleed als Spaanse mannen met grote hoeden en getekende snorretjes. Samen met een vriendje waren wij The Henry Boys. We speelden een mengelmoes van The Everly Brothers, het Coctail Trio en Neil Sedaka. Met een goochelaar, Tony nog-wat, traden we voor het eerst op in een kelder, voor een rijksdaalder. We waren een soort intermezzo, tussen de konijnen door.’

The Kinks: All Day and All of the Night (1964)

The Kinks: All Day and All of the Night (1964)
‘Een andere jongen – een drummer met een auto – kwam erbij, net als een zanger die iets van Mick Jagger had. Hij wist al hoe je de popster moest uithangen. The Humsels noemden we ons, en daarna NV Bach.

The Kinks: All Day and All of the Night (1964)
‘Op een dag kreeg ik een tip: Michiel Peters, met wie ik later de Nits oprichtte, daar moet je mee gaan spelen. Nou, daar was ie dan: hij leek op Pete Townshend van The Who, en had een Engelse vlag aan zijn platenkoffer vastgemaakt. Wow, nu gaat het ergens op lijken, dacht ik: we krijgen een image en een goeie gitarist. Michiel was helemaal in de Britten, en had net als Townshend dat licht ontvlambare.’

The Who: My Generation(1965)

The Who: My Generation(1965)
‘Een vriendje van de hbs werkte bij het Concertgebouw als schoonmaker. De eerste keer was daar jazzorganist Jimmy Smith en ik moest na het concert Ome Dirk helpen met schoonmaken. Het Concertgebouw was nog maar net in gebruik voor soul- en rockgiganten. Een plek kregen we niet, dus voor die concerten sneakten we via de portier naar binnen.

The Who: My Generation(1965)
‘Ik heb iedereen daar gezien: The Kinks, Janis Joplin, Joni Mitchell, The Temptations en The Beach Boys. Het absolute hoogtepunt was de première van Tommy van The Who. Drummer Keith Moon holde van de trappen naar beneden en kon niet meer stoppen bij het podium. Als een bezetene rende hij de zaal in.

The Who: My Generation(1965)
‘Ik stond op het balkon en luisterde naar een soort ijzeren muur, zo hard was het. Pete Townshend was daar, in een witte overall met een blauwe Gibson-gitaar om. My Generation! Wat een woede!’

The Beatles: Tomorrow Never Knows (1966)

The Beatles: Tomorrow Never Knows (1966)
‘Alle Beatles- en Dylanplaten die toen uitkwamen, waren essentieel. Het waren meer dan platen. Het geluid was overal: bij vriendjes, bij feestjes. Tomorrow Never Knows was echt vreemd. Er ging een wereld voor me open. Die raadselachtige geluidseffecten, dit was het einde van de beatmuziek. Nu gingen we verder.

The Beatles: Tomorrow Never Knows (1966)
‘Van Dylan zag ik in 1965 die documentaire Don’t Look Back in een bioscoop in De Pijp. Jezus, wat was dat romantisch. Een man met een gitaar. Je zag roem, niet van een gelikte artiest, maar van een rebel. Dylan heeft de muziek definitief verhipt.’

Kraftwerk: Autobahn (1974)

Kraftwerk: Autobahn (1974)
‘In 1979 was het dan eindelijk zover: Tent kwam uit, eigenlijk onze eerste echte plaat. Alles dat we hadden, zat erin, al dat gepruts; alle platen die we goed vonden, de elektronische geluiden die uit Duitsland kwamen.

Kraftwerk: Autobahn (1974)
‘De studio waar we hem hebben opgenomen, zat op hetzelfde terrein als waar het bouwbedrijf van mijn vader was, Gebroeders Hofstede. Bij de smid haalden we stukken metaal om erop te rammen. Het was dezelfde smid die ook aan mijn vader leverde.

Kraftwerk: Autobahn (1974)
‘Mijn vader is in 1975 overleden. Ik werkte in de vakanties als opperman, als helper van de metselaars. ‘In beton schijnt de zon’, zei hij altijd, maar niet voor mij. En dat zag hij ook wel. Hij heeft mij zelf opgegeven voor de Rietveldacademie.

Kraftwerk: Autobahn (1974)
Kraftwerk wees me de weg. Zo moest het er uitzien, een totaalpakket van muziek en vormgeving. Dat strakke imago, pakken aan, stropdas. Die elektronische muziek, dat geposeerde. Alles moest met elkaar verweven zijn.’

Neil Young: The Needle and the Damage Done (1972)

Neil Young: The Needle and the Damage Done (1972)
‘Het was midden jaren tachtig, en Michiel stapte uit de band. Wij waren als Lennon en McCartney. Dit was het einde, dat kon niet anders. We hadden succes met nummers als Nescio, en Michiel was dat vele spelen zat. Ik wilde er ook tussenuit en ben met Riemke, mijn vrouw, die ik al sinds 1973 ken, door Amerika gaan reizen. Met de Greyhound-bus. Op zoek, ook naar een toekomst. Hoe moest het nu verder?

Neil Young: The Needle and the Damage Done (1972)
‘We waren in Austin, Texas, bij The Willie Nelson Picnic en hadden onderdak bij Amerikaanse fans van de Nits in een paalwoning in de woestijn. Het regende tijdens de picknick, en naast me stond een redneck met een T-shirt: Kill a commie for my mommie. En daar was opeens Neil Young, alleen op het podium. Ik wist het: ik moet verder met de Nits, dan maar met zijn drieën.’

Nits: The Launderette (2005)

Nits: The Launderette (2005)
‘Ik was zelden thuis, en in de twee weken vakantie moest ik mijn teksten schrijven. We zaten in Istanbul in een hotel, en op het balkonnetje wist ik het: ik ga mijn eigen werkelijkheid herscheppen. Ik ga een plaat maken over Amsterdam-Oost, over J.O.S., de bladenman, de schaatsers. Ik had het nog nooit gedaan, maar ik kon niet anders. Ik had maar twee weken voor de tekst van In the Dutch Mountains, dus er zat niks anders op dan een gebied af te bakenen. En dat werd een universeel, herkenbaar gevoel, zo bleek.

Nits: The Launderette (2005)
‘Voor Les Nuits, jaren later, heb ik mijn eigen Penny Lane gemaakt: de Linnaeusstraat, de straat waar Theo van Gogh is vermoord, bij mij om de hoek. Ook een afgebakende werkelijkheid.

Nits: The Launderette (2005)
‘Het was een bizarre dag. Ik hoorde schoten, was nog half in mijn slaap. Freek de Jonge belde op – helemaal onthutst. Of ik wist van de moord op Theo van Gogh. ‘Bij jou om de hoek, Henk.’ Even later werd ik gebeld dat mijn moeder was gevallen en naar het ziekenhuis moest. In het Onze Lieve Vrouwe Ziekenhuis lag inmiddels ook Mohammed B. En dus mijn moeder met haar gebroken elleboog.

Nits: The Launderette (2005)
‘Ik dacht toen niet: dit zijn nummers, ik moet aan de slag. De teksten voor The Launderette, The Pizzeria en The Keyshop kwamen pas veel later. De winkels draaien gewoon door, ze zijn er nog steeds. Van Gogh niet meer, daar gaat het over.’

Nick Drake: River Man (1969)

Nick Drake: River Man (1969)
‘In 1990 is mijn oudste dochter geboren. Ik vond het allemaal te veel. Als je alles zelf doet– hoezen, videoclips en geklets – komt er moment dat je over de streep gaat. Tweehonderd optredens per jaar. Het rock ’n’ roll-leven leid je een ondergronds gangenstelsel in, en je denkt dat dat het is. Totdat je boven komt. Mijn vrouw is jarenlang alleen naar feestjes geweest, vriendschappen sterven af. Ik was een popster, en ik hou erg van dat leven, dat reizen, de muziek, maar het moest anders. Langzamer, vooral.

Nick Drake: River Man (1969)
‘Na de geboorte van mijn kinderen draaide ik veel Joni Mitchell, vanwege dat onschuldige. En Nick Drake. Als we met zijn allen op vakantie waren en de drie meiden op de achterbank lagen te slapen, zetten we altijd Drake op. En dan keken Riemke en ik elkaar aan: wat een huiselijk geluk. Net wat Bob Dylan wilde in Woodstock. Op de bank, hoedje op, kinderen in de buurt. Een gevoel van: zo zou het altijd moeten zijn.’

Leonard Cohen: Seems so long ago, Nancy (1969)

Leonard Cohen: Seems so long ago, Nancy (1969)
‘Van new wave-helden als Talking Heads of XTC is weinig overgebleven. Ik sta toch dichter bij singer-songwriters, ook hedendaagse als Bonny ‘Prince’ Billy. En Leonard Cohen is er altijd geweest. Zijn stem, zijn liedjes, zijn eenvoud. In drie akkoorden gebeurt het allemaal.

Leonard Cohen: Seems so long ago, Nancy (1969)
‘In 1988 heb ik hem in Brussel ontmoet. We zaten in hetzelfde televisieprogramma. Ik zag hem lopen in de gang en ben op hem afgestapt. Wat denk je? Hij kende onze muziek! In de kantine zijn we wat gaan eten. ‘Ik ga toeren en heb nog geen band. Zou je me met de Nits willen begeleiden?’ Ik zei nee, onmiddellijk al. We stonden aan het begin van een lange toer. Verdomme. Zo gaat dat dus. Wat een gemiste kans!

Leonard Cohen: Seems so long ago, Nancy (1969)
‘Als Cohen een toernee doet in Finland, houdt hij altijd een avond vrij om te drinken met Seppo, mijn Finse vriend. Dan slaapt hij in het hoogste gebouw in Helsinki, waar vroeger de Russen zaten en waar Lee Harvey Oswald nog één nacht heeft doorgebracht. Altijd pakt hij dan zijn gitaar om alleen voor Seppo wat liedjes te spelen. Dat geluid, die intimiteit van die hotelkamer, wilde ik met het Avalanche Quartet laten horen – al is de plaat opgenomen aan de Prinsengracht.

Leonard Cohen: Seems so long ago, Nancy (1969)
‘In februari kwam ik terug van optredens in Zwitserland en toen lag daar een groot pakket met daarin een gesigneerd boek van Leonard Cohen. For Henk. Ik weet dat hij de cd van het Avalanche Quartet heeft gekregen. Die is ’m door drie verschillende mensen toegestuurd. Hij moet het gehoord hebben! In augustus denk ik ’m in Los Angeles te ontmoeten, samen met Seppo. Ik hoop dat ie over de cd zegt: ‘Henk, het is oké.’ Dat zou voor mij de ultieme goedkeuring zijn in mijn muziekleven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden