Cd-recensie Remy van Kesteren

Tussen ambient en neoklassiek; daar voelt harpist Remy van Kesteren zich op zijn nieuwe album Shadows thuis (drie sterren)

Remy van Kesteren. Beeld Anouk van Kalmthout

Heb je net een harp speciaal op maat laten maken, besluit je vervolgens bij het componeren van je nieuwe liedjes gitaar en piano te gebruiken. Vorig jaar was de speciaal voor Remy van Kesteren ontworpen Réus 49 klaar: de grootste harp ter wereld met twee extra bassnaren en een nieuw dempingsmechaniek, waarop octrooi is aangevraagd. Maar de klassiek geschoolde Van Kesteren is voortdurend op zoek naar een eigen geluid. Hij wilde meer muziek zelf schrijven en ontdekte dat het goed was dat hij zonder harp al zijn zekerheden kwijt was. Zonder die besnaarde reddingsboei was hij op zichzelf teruggeworpen om te ontdekken wat nu echt zijn muziek was.

Van Kesterens vorige, derde album, Tomorrow Eyes (2016), was al het resultaat van pootje baden in andere genres. Voor dat album hanteerde hij nog de harp als hulpmiddel bij het componeren. Maar later sloeg de twijfel toe. In zijn eigen woorden: ‘Was dat wel echt mijn pad, of volgde ik dat pad vooral omdat het, met mijn harp, het best begaanbaar was?’ Hij daagde zichzelf uit, trok verder het terra incognita in van pop en elektronische muziek, zonder harp maar met gids: de Britse singer-songwriter en producer Fink. Shadows is het resultaat van die reis.

Voor alle duidelijkheid: op alle tien nummers van Shadows, bijna allemaal door Van Kesteren geschreven, is die Réus 49 dus wél hoorbaar. Alleen torent het instrument nu minder als solo-instrument boven alles uit. Hier en daar heeft het zelfs een ondersteunende, percussieve rol. Ook nieuw: Van Kesteren zingt. In opener Shadow maakt hij met elektronica een koortje van zijn stem.

En waar Tomorrow Eyes meer een verzameling losstaande stukken was, schildert Van Kesteren op Shadows aquarellen waar kleuren in elkaar overvloeien. Hij doet niet aan songs maar aan indrukken. Met brede vegen worden soundscapes neergezet waar het kabbelend kalm is. In River Somewhere part 1 en 2 tokkelt de harpist contemplatief in een geluidsspectrum dat verder vrij leeg is gelaten. Op Garden and Walls laat hij dauwdruppels van zijn snaren vallen, terwijl Morris Kliphuis, van jazztrio Kapok, hier en daar met zijn hoorn het nummer inkleurt. Snake through Your Thoughts opent met het geluid van een vinger die over de rand van een wijnglas strijkt.

Ergens tussen ambient en neoklassiek lijkt Van Kesteren zich het meest senang te voelen. Hij nam al eerder een neoklassiek stuk op van toetsenist Nils Frahm, het boegbeeld van de groep muzikanten die in hun muziek zoveel smaakvolle verstilling weten te stoppen en waartoe ook Ludovico Einaudi en Joep Beving horen. Niet verbazingwekkend dat een nummer als This Reminds You (Satie Remix) een plekje kreeg op Shadows. Want het is het voor harp gearrangeerde pianostuk Gnossienne 1 van Erik Satie, dé held van de ‘nieuwe klassiekers’. Nu vernieuwd met extra melancholische weifeling, cello en mistflarden elektronica. Het klinkt een tikkie modieus zonder dat er iets wezenlijks wordt toegevoegd. En het legt ook een beetje de zwakke plek van Shadows bloot: zonder een spanningsboog verlies je je hier gemakkelijk in zwijmelarijen.

Maar Van Kesteren toont ook dat het wél kan, sonische spanning oproepen in een vredig landschap. In Dancing on the Rooftops of the Dead imiteert hij met zijn harp een droog slaggitaartje, wat mooi contrasteert met de lange frasen van Kliphuis. Het stuk ontaardt in een jazzy jamsessie. En na het kristallijne begin van Snake through Your Thoughts neemt de ritmiek het over, met de bedwelming van gamelan en de puls van minimal music. Dan word je opgetild. Op die momenten is Van Kesteren op zijn best, omdat hij meer reliëf creëert. Geen waanzinnige pieken of duizelingwekkende diepten, maar glooiing in het landschap. Ook dat kan betoveren en bijzonder aangenaam voelen.

Remy van Kesteren. Klassiek. ShadowsUniversal / Deutsche Grammaphon

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.