Review

Tulip Fever kent soapachtige romantiek die maar niet tot leven komt

De soapachtige romantiek die maar niet tot leven komt en kluchtig gedoe rond een zwangerschap beheersen de plot. Tulip Fever ziet er fraai uit, maar in opbouw van de romance zijn de makers niet geïnteresseerd.

Dat Tulip Fever een film vol problemen is, stond al zo'n twee jaar vast. Tijdens het filmfestival van Cannes in 2015 werd de boekverfilming over de geheime liefde tussen een jonge schilder en zijn model in de 17-de eeuw, tegen de achtergrond van de bloeiende Nederlandse tulpenhandel, trots aangekondigd als de nieuwe hitfilm van de kersverse ster Alicia Vikander. Op papier zag het er goed uit: aantrekkelijke hoofdrolspeelster, kostuumdrama, historische decors, handjevol voor iedereen herkenbare Nederlandse clichés. Kassa, moeten de gezaghebbende Amerikaanse producentenbroers Weinstein destijds hebben gedacht.

Tulip Fever

Drama
Regie: Justin Chadwick
Met: Alicia Vikander, Dane DeHaan, Christoph Waltz, Holliday Grainger, Judi Dench, Jack O'Connell, Tom Hollander, Zach Galifianakis, Cara Delevingne
105 min., in 32 zalen.

Waar het vervolgens precies is misgegaan is lastig vast te stellen, maar Tulip Fever moest terug het montagehok in en de première werd keer op keer uitgesteld.

Op een positieve noot: het uiteindelijke resultaat, naar de roman van Deborah Moggach, oogt in elk geval fraai. De film mag dan zijn opgenomen in Engeland, maar het Amsterdam van 1634 - het begin van de driejarige periode van hysterie waarin de exclusiefste tulpenbol de waarde van een huis vertegenwoordigde - is buiten aan de grachten en op de pleinen een energieke chaos, terwijl binnenscènes opvallen door schilderachtig licht.

In dit decor van voortdurende opwinding is de jonge Sophia Sandvoort (Vikander) ongelukkig getrouwd met de rijke oudere koopman Cornelis (Christoph Waltz). Ongelukkig getrouwd betekent hier: een oudere man die, als hij zin heeft in seks, zegt dat zijn 'kleine soldaatje' paraat staat. Soortgelijke flauwe grapjes worden met regelmaat opgelepeld in Tulip Fever. Op dat moment vraag je je af: wat voor film stond de makers al die tijd voor ogen?

Cornelis huurt de veelbelovende schilder Jan van Loos (Dane DeHaan) in om voor 50 gulden een portret van Sophia te schilderen. Uitwisseling van een handjevol schalkse blikken tijdens de daaropvolgende schildersessies blijkt voor beiden voldoende om verliefd te worden - in enige opbouw van hun romance zijn de makers van deze verfilming niet geïnteresseerd.

De film schetst met bewonderende uitweidingen over de duurste kleur in de schilderkunst (ultramarijn) en de duurste tulp in de op hol geslagen tulpenhandel (karmozijn-wit) een aardig gedetailleerd, doch vlak beeld van schoonheid. Welke rol de tulp nou precies speelde, in Nederland anno 1634, dat maakt de film niet duidelijk.

Regisseur Justin Chadwick (The Other Boleyn Girl, Mandela: Long Walk to Freedom) slaagt er bovendien niet in om al die flarden van verhaalideeën tot een vloeiend geheel te smeden. Integendeel: de soapachtige romantiek die maar niet tot leven komt en kluchtig gedoe rond een heimelijke zwangerschap beheersen de plot.

Onbegrijpelijk, eigenlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden