Review

Tuintje in mijn hart verliest gaandeweg zijn frisheid

Dankzij de schwung en gesmeerde dialogen geef je je gewonnen. Marc Waltman maakte een film die de clichés over Suriname liever omhelst dan mijdt.

De regisseur leek de clichés te willen omarmen, in plaats van ze te vermijden. Beeld
De regisseur leek de clichés te willen omarmen, in plaats van ze te vermijden.Beeld

Ja hoor, amper vijf minuten nadat de hoofdpersonages van Tuintje in mijn hart in Paramaribo zijn aangekomen, weerklinkt Trafassi's klassieker Wasmasjien. Kleine wasjes, grote wasjes: dit is duidelijk een film die de clichés over Suriname liever omhelst dan mijdt.

De douanebeambten die de bagage van apotheker Axel (Leo Alkemade) en zijn vrouw Victoria (Fockeline Ouwerkerk) controleren, nemen de tijd en maken seksistische grappen. Axels dochter Wonnie (Pip Pellens), die in Paramaribo stage loopt, blijkt zwanger en zo'n beetje alle jongens die ze heeft ontmoet, kunnen de vader zijn. Intussen probeert Axels schoonzus Mirna (Sanne Vogel) als een dieet-missionaris de Surinaamse vrouw aan de afslankpillen te krijgen.

Tuintje in mijn hart (***), komedie.
Regie Marc Waltman.
Met Leo Alkemade, Fockeline Ouwerkerk, Edwin Jonker, Pip Pellens, Juvat Westendorp, Sanne Vogel, Mike Libanon, Sergio Romero IJssel, Sanne Langelaar, Beppie Melissen, Jörgen Raymann, Jetty Mathurin, Prem Radhakishun.
101 min., in 107 zalen.

Eigenlijk te plat voor woorden, deze productie van Klaas de Jong (Sneekweek, Apenstreken, Verliefd op Ibiza). Maar scenarist Lars Boom, regisseur Marc Waltman (beiden Nederlanders) en hun Nederlands-Surinaamse cast voeren de karikaturen met zoveel schwung en gesmeerde dialogen op dat je je toch - tot op zekere hoogte althans - gewonnen geeft.

Axel had een gelukkige jeugd, met zijn moeder (Beppie Melissen) en zwarte halfbroer Virgil (Edwin Jonker) aan de rand van Paramaribo, maar tegenwoordig is hij een toonbeeld van gefrustreerde mannelijkheid. Nu hij zich voor Kerst terug naar Suriname heeft laten lokken, moet hij niet alleen zijn verbroken relatie met Virgil onder ogen zien, maar ook zijn verscheurde identiteit. Zit er ergens in die Hollandse angsthaas nog een echte Surinamer verstopt?

Leo Alkemade, uitgedost met bril, platgekamd haar en krap giletje, heeft zich met aanstekelijk plezier op zijn personage gestort. Als 'witte pier, zonder manier' Axel scheldt hij ongeremd tegen zijn 'junglepunk' luisterende taxichauffeur, om later in de wildernis spirituele steun te krijgen van een door Jörgen Raymann vertolkte bosindiaan. Al heeft het allemaal de diepgang van een ansichtkaart, toch is het (licht) ontroerend om te zien hoe de man die aanvankelijk zich de stuipen op het lijf laat jagen door een boomkikkertje, later liefdevol met een luiaard sjouwt.

Als 'witte pier, zonder manier' Axel scheldt Leo Alkemade ongeremd tegen zijn 'junglepunk' luisterende taxichauffeur, Beeld
Als 'witte pier, zonder manier' Axel scheldt Leo Alkemade ongeremd tegen zijn 'junglepunk' luisterende taxichauffeur,Beeld

Verder dan dat reikt de emotionele zeggingskracht van het met personages volgepropte Tuintje in mijn hart niet. De film, vernoemd naar Damaru's nummer 1-hit uit 2007 (die in Nederland als duet met Jan Smit werd uitgebracht) verliest gaandeweg zijn frisheid. Dan moeten flauwe plotwendingen - Virgil en Victoria die met hun kano, pardon korjaal kapseizen in een stroomversnelling - de vaart erin houden.

Gelukkig blijft er ook ruimte voor minder voorspelbare momenten. 'Kijk maar eens goed', zegt Victoria tegen een verbaasd ogend zwartgezichtslingeraapje dat de film bij toeval lijkt binnen te wandelen. 'Zo ziet een Nederlandse trut eruit.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden