Theatercafé Mooi Weer & Zo

Tsjechov tussen taart en gehaktballen, en elke avond is het volle bak in theatercafé Mooi Weer & Zo

Elsie de Brauw speelt in de toneelklassieker Meeuw, in een klein maar succesvol theatercafé in Rotterdam.

Délano van den Berg, Elsie de Brauw, Maxime Heemskerk en Philippe Lemaire in 'Mooi Weer & Zo’. Beeld Maarten Laupman

‘Tsjechov met ballen’ staat op het schoolbord geschreven. Die ballen zijn in dit geval gehaktballen, als onderdeel van het hoofdgerecht: rode kool, aardappelpuree, gehakt. Vooraf aardappelpreisoep, in de pauze zelfgebakken taart. En tussendoor dus Tsjechov: Meeuw, met Elsie de Brauw in de rol van de gevierde actrice Arkadina.

Ziehier het avondprogramma deze maand in Mooi Weer & Zo, een theatercafé in het centrum van Rotterdam. Een groep theatermakers en ­acteurs is daar al een tijdje bezig, maar met de komst van De Brauw ­zetten ze zichzelf op de kaart. Eerder al regisseerde Johan Simons er drie voorstellingen: een stuk van Bertolt Brecht, van Joe Orton en een boek­bewerking van Lagerkwist. Per avond kunnen er zestig mensen in, bijna ­iedere avond zit het vol.

Elsie de Brauw (actrice) en Johan ­Simons (regisseur), twee grote namen in het Europese theater, in een piepklein, Rotterdams theatercafé – hoezo dat? Eva Lemaire (30) is artistiek leider van Mooi Weer & Zo, waar zij het publiek ontvangt, de jassen ­ophangt, meehelpt achter de bar, de techniek bedient en bijna alle producties ook regisseert. Zij was het die Simons en De Brauw zo gek wist te krijgen bij haar theater te komen ­maken.

Edouard Kain en Elsie de Brauw in 'Mooi Weer & Zo’. Beeld Maarten Laupman

Lemaire: ‘Tijdens mijn regieopleiding aan de Toneelacademie Maastricht heb ik stage gelopen bij Johan, toen hij intendant was van de Münchner Kammerspiele. Daarna was ik zijn regie-assistent in de RuhrTriënnale. Als jong meisje namen mijn ouders mij al mee naar voorstellingen van Hollandia, Johans gezelschap dat voorstellingen op locatie maakte. Sindsdien ben ik hem blijven volgen.’ 

Eva Lemaire is een theaterkind: vader Louis Lemaire was dertig jaar lang artistiek leider van Jeugdtheater Hofplein in Rotterdam, haar grootvader Jan Lemaire was in zijn tijd een beroemd acteur. Diens andere zoon was Cor Lemaire, die dirigent en componist was en samenwerkte met Wim Kan en Annie M.G. Schmidt. Hij schreef de muziek voor De Familie Doorsnee en Pension Hommeles, en ook voor het liedje Ik zou je in een doosje willen doen. Eva’s broer Philippe maakt als acteur deel uit van het vaste ensemble van Mooi Weer & Zo.

Om Simons voor een gastregie bij Mooi Weer & Zo te strikken, heeft ze hem elke week gebeld. Eens in de drie weken nam hij op. Dan vertelde zij hem over haar plannen – tot hij op een gegeven moment toehapte. 

Op de RuhrTriënnale ontmoette ze ook Elsie de Brauw. Lemaire: ‘Ik wilde heel graag De Meeuw doen, en dan is Elsie toch wel de ideale hoofdrol­speler. Nadat ik ons plan met dit stuk had uitgelegd, zei ze: ‘Ja, ik zou dan en dan kunnen, dus ik doe het.’’ Aldus staat De Brauw deze maand te spelen tussen de gehaktballen, taart en ­publiek. Op een losse ­manier, in een brutale bewerking van De Meeuw, waarin van de veertien personages er nog maar vijf over zijn. 

Maar het werkt, en hoe: Lemaire en haar acteurs weten dit stuk over conflicten tussen moeder en zoon, en tussen de gevestigde kunstelite en de nieuwe generatie, in de kern te raken. De Brauw heeft een waanzinnig grappige dronkemansscène, te midden van een hecht ensemble dat op hoog niveau acteert. Naar het eind toe wordt de voorstelling bijna een ­performance, waarin alle personages samenvloeien in hun hang naar ­aandacht en hun strijd tegen vergetelheid.

Motto van Mooi Weer & Zo: de lat hoog, de drempel laag. Nostalgie ­gemengd met jonge frisse ideeën. De sfeer in Mooi Weer & Zo: houten tafels, lampenkapjes op hun kop, een boekenkast met het verzamelde werk van Shakespeare en Herman Heijermans, op het toilet oude foto’s van dode acteurs – van Eduard Verkade via Ko van Dijk naar Jeroen Willems. Met die maaltijd erbij ontstaat aldus een bijna ouderwets, warmbloedig gevoel van hoe theater zou moeten zijn. 

De Brauw na afloop: ‘Ik heb hier hetzelfde gevoel als destijds bij ­Hollandia: zelf alles doen, met elkaar koken, en dat de mensen naar jou ­komen in plaats van dat wij langs ­allerlei anonieme schouwburgen ­reizen.’ 

Eva Lemaire zit intussen vol plannen. Op dit moment repeteert ze aan Bacchanten, de kerstvoorstelling in Mooi Weer & Zo, een mix van Ramses Shaffy-liedjes, delen uit het boek ­Mythos van Stephen Fry en de moord en doodslag van het Griekse origineel. Ooit wil ze Shakespeare’s ­Mid­zomernachtdroom opvoeren in een Rotterdamse stripteaseclub. ‘Dat lijkt mij nou de ultieme locatie voor dit spel vol lusten.’

Mooi Weer & Zo bestaat naast Eva Lemaire uit Délano van den Berg, Edouard Kain, Maxime Heemskerk en Philippe Lemaire, met als vaste dramaturg Alexander Schreuder. Bart Kiene regisseert er regelmatig voorstellingen. Nadat in Rotterdam groepen als Bonheur en Onafhankelijke Toneel wegens het stopzetten van de subsidie werden opgeheven en Lantaren/Venster als theater sloot, werd het theateraanbod in Rotterdam behoorlijk mager. Theater Rotterdam, een fusie van de Rotterdamse Schouwburg en stadsgezelschap Ro Theater, kwam na de nodige organisatorische problemen maar moeilijk op gang. Daarom bleek er grote behoefte te zijn aan een kleine theatervoorziening, zoals Mooi Weer & Zo intussen heeft bewezen.

Mooi Weer & Zo, ’s Gravendijkwal 77b, Rotterdam. Meeuw van Tsjechov: 29 en 30/11 en 1/12. Bacchanten is te zien van 7/12 t/m 29/12. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden