Recensie Theater

Truth or Dare is extreem en compromisloos en gek genoeg: het hindert niet (drie sterren)

Truth or Dare (***)

Theater

Door Het Paleis, concept en regie Lies Pauwels.

31/8, Het Paleis, Antwerpen.

Daar nog t/m 16/9. Op 7/10 in Amsterdam, 9 en 10/11 in Den Haag, 29/12 in Breda en 6/4 in Utrecht. 

Truth or dare Beeld Fred Debrock

Aan dit extreme en compromisloze theater kun je soms geen touw vastknopen, maar vreemd genoeg hindert dat niet. 
Truth or Dare steunt op drie pijlers: psychiatrie, religie en mode (en wat daar mis mee is).

Laatst zei de Vlaamse actrice Els ­Dottermans het nog in de voor­stelling Compassie: eerst was het in de mode werklozen op het podium te zetten, daarna kwamen de gehandicapten en nu is het de beurt aan de vluchtelingen. Het was een wat cynische constatering, maar er schuilde een kern van waarheid in. Om de ­actualiteit in het theater te brengen, werken veel regisseurs met ‘echte mensen’ en op dit moment veel met vluchtelingen.

Lies Pauwels, de actrice die intussen vooral theatermaker is, gaat een stapje terug in de tijd. In haar nieuwe productie Truth or Dare bij het ­Antwerpse gezelschap Het Paleis zet zij zeven jonge mensen met een ­psychische beperking in als acteur, naast twee modellen en een priester. Die priester is Rémy Jacobs die eerder met schrijver Marjolijn van Heemstra de voorstelling Als ik de liefde niet heb maakte.

Truth or dare Beeld Fred Debrock

Het is een merkwaardig stel, zo bij elkaar, en de voorstelling die ze hebben gemaakt is al net zo merkwaardig. Truth or Dare (volledige titel: ­Truth or dare, Britney or Goofy, Nacht und Nebel, Jesus Christ or Superstar) is over­duidelijk tot stand gekomen via ­improvisaties. Het is een aaneenschakeling van losse scènes die soms diepe indruk maken, maar ook finaal uit de bocht vliegen en mateloos ­irriteren.

Een greep uit de grabbelton: een hysterische actrice doet een ellenlange dansact op Nina Hagens nog hysterischer versie van My Way, er is een parade van aliens, een danseres zweeft aan een kabel over het ­podium, er loopt een Minnie Mouse-achtig meisje rond, er wordt gepaaldanst en er zijn taalspelletjes in de trant van ‘Ik ga op reis en neem mee’. Daaruit klinkt een zware, pessimistische levensvisie door. Het is een en al kommer en kwel, depressie, mentale littekens, drugs, foute seks, zelfmoordneigingen en misbruik wat hier de revue passeert.

Psychiatrie, religie en mode (lees: beeldcultuur, schoonheidsideaal), en wat daar mis mee is. Dat zijn de drie pijlers waarop Truth or Dare rust. Daarom ook deze performers van ­divers pluimage. Het is een mix van therapeutische sessie en ervaringstheater. Je kunt er vaak geen touw aan vastknopen en halverwege de voorstelling vraag je je af of dit nog ergens toe leidt.

Maar het gekke is: het hindert niet. Want dan is er weer een weergaloos mooie scène op Nina Simone’s Fodder on my wings, of een geweldige act van een robotachtige danseres, op zoek naar een danspartner. Het is extreem en compromisloos theater.

Pauwels maakte eerder het ­bejubelde Hamilton Complex met meisjes van 13. Daaruit sprak een ­rebelse levenslust. In Truth of Dare ­komen vooral kapotte meisjes aan het woord, en kijken we tegen een immense afbeelding van een vuilnisbelt aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.