Trois souvenirs de ma jeunesse: een overvolle liefdesbrief

Herinneringen aan een heftige jarentachtigromance, die vol aangename onrust worden opgehaald. Regisseur Desplechin vangt zijn ontroerende personages in bijna strelende close-ups.

Paul (Quentin Dolmaire) en zijn grote jeugdliefde Esther (Lou Roy-Lecollinet) in Trois souvenirs de ma jeunesse. Beeld .
Paul (Quentin Dolmaire) en zijn grote jeugdliefde Esther (Lou Roy-Lecollinet) in Trois souvenirs de ma jeunesse.Beeld .

Je zou denken dat met het verfilmen van een kus niet meer zoveel nieuws valt te doen. Toch lukt het regisseur-scenarist Arnaud Desplechin in Trois souvenirs de ma jeunesse: Nos Arcadies, wanneer de jonge hoofdpersonages Paul (Quentin Dolmaire) en Esther (Lou Roy-Lecollinet) eindelijk met elkaar zoenen.

Bij die winterse kus, gestolen in een portiekje, staat de camera aanvankelijk aan Pauls kant, zodat we ongeveer diens perspectief op de gebeurtenis zien. Maar nog geen seconde later verspringt Desplechin (Un conte de Noël) naar de tegenovergestelde positie, vlak achter Esther. Daardoor krijgt de kus iets ongedurigs, alsof de twee er net wat te snel aan begonnen. Geen wonder dat Paul meteen opnieuw wil.

Het is een kenmerkend moment in Trois souvenirs, dat drie herinneringen van held Paul Dédalus omvat: een flard uit de jaren met zijn psychotische moeder, een blik op een gevaarlijke schoolreis naar de Sovjet-Unie en, vooral, zijn liefde voor de beeldschone Esther. Herinneringen die met een aangename onrust worden gebracht, in een onvervalst Franse liefdesfilm die vaak plotsklaps van karakter verandert en vol panache doet waar hij zin in heeft.

Onbeschaamde nostalgie

'Er is in de liefde niet veel veranderd sinds de jaren tachtig,' zegt regisseur Arnaud Desplechin in dit interview.

Spionagethriller

In de raamvertelling reist de volwassen Dédalus (Mathieu Amalric), inmiddels een ervaren antropoloog, van Tadzjikistan naar Frankrijk. Op het vliegveld wordt hij opgepakt, omdat hij een dubbelganger lijkt te hebben. Van daaruit wordt Trois souvenirs kortstondig een spionagethriller met adolescenten, maar dat blijkt slechts een subplot naast de heftige jaren- tachtigromance tussen Paul en Esther.

In hun vriendenkringetje proberen ze een open relatie te handhaven, terwijl Paul uiteindelijk niet goed weet wat hij met Esther aan moet. Een verhouding die al centraal stond in Desplechins Comment je me suis disputé... (ma vie sexuelle) (1996), eveneens met Amalric in de hoofdrol. Die film hoef je niet te kennen om het vervolg te kunnen waarderen, maar het verklaart wel waarom Amalric dit keer zo weinig te zien is. Nogal plompverloren schuift hij opzij voor de jongere versie van zijn personage.

Liefde in de Franse film

Terwijl Trois souvenirs haar Nederlandse première beleeft, wordt ook klassieker Hiroshima mon amour opnieuw vertoond. In de week van de onvervalste liefdesfilms zoekt Ariejan Korteweg voor u uit waarom de Franse liefde als de ultieme romantiek geldt.

Strelende close-ups

Geen probleem: debutant Quentin Dolmaire is fantastisch als de jonge Paul. Hij speelt de aan Esther én antropologie verslingerde jongen, die voor elke liefdesontboezeming de zwierigste woorden vindt en steevast een liniaal als boekenlegger gebruikt, alsof het zijn tweede natuur is. Hetzelfde geldt voor Lou Roy-Lecollinet, eveneens een nieuwkomer. Haar Esther is een goed doorbloede creatie vol tegenstrijdige kanten; nu eens een onbereikbare godin, dan weer een labiel meisje dat zonder Paul volkomen ontredderd raakt.

Desplechin houdt duidelijk van deze niet altijd sympathieke, maar ontroerende personages: hij vangt hen in bijna strelende close-ups of laat de commentaarstem gevoelig over hen mijmeren, met in de verleden tijd geschreven zinnen die van Paul en Esther een klassiek liefdeskoppel maken.

En voor het allemaal te overzichtelijk wordt, komt de film met een split screen-scène, vernauwt het beeld tot een cirkel of laat een dame per ongeluk haar rok vallen. Een overvolle liefdesbrief, dat is Trois souvenirs de ma jeunesse: Nos Arcadies.

Trois souvenirs de ma jeunesse. Regie: Arnaud Desplechin. Met: Quentin Dolmaire, Lou Roy-Lecollinet, Mathieu Amalric, Raphäel Cohen, Lily Taieb, Eve Doe-Bruce, Mélodie Richard. 123 min., in 7 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden