Treurigstemmend Chez Brood blijft net aan overeind

Om eerst maar even een misverstand weg te nemen: de voorstelling Chez Brood is helemaal geen musical. Althans niet in de zin dat de muziek een verhaal vertelt en de spelers voortdurend in gezang uitbarsten.

Stefan Rokebrand en Anne Lamsvelt.

Chez Brood is in feite een geënsceneerd rockconcert, waarin een acteur zo goed mogelijk een beroemde zanger imiteert en tussendoor allerlei anekdotes over de man in kwestie worden verteld. Dat allemaal in een tamelijk armzalig decor, vanuit een bijeengeraapt, rommelig script. Inclusief een paar typetjes die regelrecht uit Koefnoen lijken te zijn weggelopen.

Herman Brood als hoofdpersoon in biografisch muziektheater. Uitstekend idee. Zo'n artiestenleven, ingeklemd tussen drank, drugs en rock-'n-roll, leent zich bij uitstek voor het theater. Bart Chabot, Broods goede vriend en biograaf, schreef het script en dat is nou net het grote probleem. Chabot weet ongetwijfeld alles van zijn betreurde vriend, maar zijn tekst is een verzameling verhaaltjes en herinneringen die eigenlijk allemaal op hetzelfde neerkomen: Herman was vaak een enorme eikel en hopeloos verslaafd, maar jezus man, wat een toffe gozer ook, en wat een rocker!

Het publiek krijgt dat allemaal mee in een reeks korte scènes waarin Brood (Stefan Rokebrand) en zijn vrouw Xandra (Anne Lamsvelt) vooral ruzie maken: hij pruilend als een verwend kind, zij vaak kijvend als een viswijf. Af en toe komt moeder Brood aan het woord over hoe Hermannetje was als kind. Zo weten wij nu dat het joch soms met zijn eigen poep al muurschilderingen maakte. Uiteraard komen ook Bart Chabot (opmerkelijk: een tekstschrijver die zichzelf als personage in zijn eigen script schrijft) en spuitgast Jules Deelder langs. Owen Schumacher en Tibor Lukács spelen die rollen volgens de gouden Koefnoen-regels: het is bijna griezelig echt, en ze krijgen de zaal ermee aan het lachen.

Verder is het nogal treurig wat we van Herman Brood meekrijgen. Chez Brood gaat vooral over zijn drank- en drugsmisbruik, onder meer in een veel te lange dialoog met Deelder over de ideale spuit. Brood zelf houdt een uitvoerige monoloog over zijn dagelijkse dagindeling: van Gall & Gall naar het bordeel en weer terug, intussen de nodig genotsmiddelen slikkend en spuitend. Daarnaast zitten er een paar actuele grapjes in over Broods manager Koos van Dijk en diens handeltje in schilderijen, en een ronduit mislukte scène waarin Brood een imaginaire ontmoeting heeft met koningin Beatrix.

Dat de voorstelling net aan overeind blijft, komt vooral door de muziek en de manier waarop Stefan Rokebrand de titelrol speelt. Jan Rot heeft een prima band om zich heen verzameld, met een hoofdrol voor beide gitaristen. Regisseur Victor Löw heeft zijn acteur uitstekend gecoacht, zodat zijn interpretatie van Brood juist géén typetje wordt, maar een geloofwaardige man in de war. Rokebrand is gedreven, stoer, vol overgave en som ook sexy - vooral als hij zingt. Zijn uitvoering van Saturday Night is subliem: gepassioneerd, hard, vol waanbeelden - de voorbode van de ondergang.

Chez Brood door Bos Theaterproducties
script: Bart Chabot, muzikale leiding Jan Rot, regie Victor Löw. In DelaMar Theater Amsterdam, 4 februari. Tournee: chezbrood.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden