TV-Recensie Emma Curvers

Trapped in the City kiest niet de verklarende of activistische weg, maar de poëtische

Soms moet je in een internetgat vallen vol Chinese rappers die misschien niet eens bestaan.

Soms val je na een documentaire in een diep internetgat, waar je urenlang niet meer uitkruipt. Er is een luikje geopend naar een wereld die je opeens dringend blijkt te moeten kennen. Zo bekeek ik, na het zien van de IDFA-documentaire Trapped in the City of a Thousand Mountains gisteravond op NPO 2, op YouTube de Chinese raptalentenjacht The Rap of China, waardoor ik belandde bij video’s van Chinese hiphopacts als Higher Brothers, PG One, Gai en VaVa. Verstaan kon ik ze niet, maar dat was misschien een pre: waar ik anders weleens afgeleid kan zijn door teksten, kon ik me nu richten op de muziek.

Of mijn persoonlijke hypeje blijft hangen? Waarschijnlijk niet, maar de film wel. In de documentaire van David Verbeek (te zien op human.nl en IDFA) verkennen we nachtelijk Tsjoengking met rapper Lady Duck en haar hiphopcrew. Ze moeten zien om te gaan met de begin dit jaar ingevoerde, strengere censuur van de Chinese staat. Dat is zo’n beetje de omschrijving van het festival en veel meer concrete informatie geeft de film zelf niet.

Beeld RV

Gelukkig maar. Trapped in the City kiest niet de verklarende of activistische weg, maar de poëtische. ‘Attention comrades: new regulations!’: we horen nog even de regels, die de Communistische Partij van president Xi Jinping bedacht om die dekselse hiphop te bestrijden. Verbeek, die ook fotografeert en fictiefilms als How to describe a Cloud (2013) en Full Contact (2015) regisseerde, voerde zelf de camera. Hij schaduwt rappers als Duck, Master Da en Ghostism op straat: beelden van de rappers tussen de rookpluimen van eetstalletjes en fluorescerende lichtreclames, contrasteren met die van duizelingwekkende wolkenkrabbers. Het Blade Runner-achtige sfeertje wordt aangezet met duistere synthgeluiden en trapbeats. Om in te lijsten zo mooi, bijvoorbeeld als Ghostism in een fabriekshal staat en verbeten doorrapt in het schijnsel van de stad daarbuiten.

Verbeek zelf noemt het zelf een ‘documentaire die sterk filmische middelen inzet’, zoals we die de laatste jaren wel vaker zagen. Ik viel in de eerste plaats in dat digitale konijnenhol omdat ik het ook best mogelijk achtte dat Lady Duck, Master Da en Ghostism nooit hebben bestaan. Ik ben er nog steeds niet uit, ik bleef weer aan wat afleveringen van The Rap of China hangen. Maar als het zulke films oplevert, is het ook prima als Verbeek ze bij het tankstation heeft weggeplukt.

Cultuuronderdrukking was trouwens een mini-thema gisteravond: In Dansend Teheran (Shoresh Kalantari), dat met name uit telefoonfilmpjes bestaat, zien we het dansend verzet van Iraanse vrouwen. De film besluit net als Trapped in the City: cultuur die je onderdrukt, komt vroeg of laat terug. Als de molletjes in een whack-a-mole-spel.

Als de camera langzaam langs een muur vol regels en idealen van de Communistische Partij trekt, eindigt hij op een kruispunt. Precies op dat moment huppelt daar een meisje in een roze jurkje de toekomst tegemoet. Misschien te mooi om waar te zijn, maar het gaat niet om de teksten, het gaat om de muziek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.