Verslag Transition Jazz Festival

Transition biedt een mooie dwarsdoorsnede van de hedendaagse jazz

De jazzmuziek ging zaterdag in TivoliVredenburg van tergend hard, naar gecontroleerd en verzorgd. Wie alle concerten van deze vierde editie van het Transition Jazz Festival wilde volgen, had een ijzeren conditie nodig.

Nubya Garcia Beeld Ben Houdijk

Het hele gebouw, zeven podia en grand café Het Gegeven Paard werden gebruikt om de ruim 3.500 jazzliefhebbers onderdak te bieden. Het was genieten vanaf een uurtje of drie in de middag, toen de organist Kit Downes het orgel in de Grote Zaal bespeelde voor een mooi contemplatief concert, tot ver na middernacht, toen de tubaspeler Theon Cross de eerder op de dag al zo imponerende saxofonist Nubya Garcia ten tonele riep voor een mooi sluitstuk.

De veelzijdigheid van de hedendaagse jazz kwam op deze editie buitengewoon goed naar voren. Er werd stilgestaan bij het 50-jarig bestaan van het vermaarde platenlabel ECM (de 80-jarige trompettist Enrico Rava verraste met een heerlijk speels optreden van een speciaal geformeerd sextet) en de nu florerende nieuwe Belgische jazz kreeg ruimte met spannende optredens van BeraadGeslagen en MDC III. Wie alles wilde volgen moest over een ijzeren conditie beschikken, want de hoogtepunten stonden door het hele gebouw verspreid. De Volkskrant pikte er drie uit.

Donny McCaslin & Metropole Orkest

Tenorsaxofonist Donny McCaslin maakte deel uit van de jazzband waarmee David Bowie in 2016 zijn laatste album Blackstar maakte. Dat inspireerde hem vorig jaar tot het meer rockgeoriënteerde album Blow. Komt de combinatie van jazz, rock-zang en -gitaren op die plaat wat moeizaam uit de verf, samen met het weergaloos spelende Metropole Orkest gaf de band van McCaslin een overdonderend concert.

De arrangementen waren vol, tegen het bombastische aan, maar dat kon de muziek hebben. Dirigent Jules Buckley was heer en meester over het immense gezelschap en McCaslin zelf liet zich door al die kwaliteit om hem heen nog eens extra opstuwen. Typerend was even dat duet met blazers uit het orkest, dat niet zomaar door McCaslin kon worden gewonnen. Maar het allermooiste stuk en een hoogtepunt van de dag was de ontroerend mooie versie van David Bowie’s Warszawa. Even leek Donny McCaslin met zijn solo weg te vliegen.

Chris Potter Circuits Quartet Beeld Ben Houdijk

Chris Potter Circuits Quartet

In de Pandora-zaal stond om acht uur een heuse supergroep geformeerd, zoals je het kwartet van de saxofonist Chris Potter gerust mag omschrijven. Met Craig Taborn op toetsen en Justin Brown (Thundercat, Ambrose Akinmusire) kwam Potter tot nog grotere hoogten dan op het met een andere band gemaakte album Circuits van eerder dit jaar. Potter heeft nogal eens de neiging zich te veel te verliezen in demonstraties van virtuositeit, maar zaterdag was het prachtig om te zien hoe Taborn en Brown de leiding regelmatig over leken te nemen. Kolkende, soms tergend harde jazz, waarin de een na de andere verbijsterende solo werd afgebroken door met een mathematische precisie uitgevoerd samenspel. Hier gebeurde zoveel dat je na een dik uur naar adem happend de zaal verliet.

Jammer dat dit kwartet met Tim Lefebvre op bas uit zulke gevierde muzikanten bestaat dat het voor Potter onmogelijk zal zijn met deze band veel langer door te gaan. Maar wat hij wilde, een compromisloze elektrische set verzorgen die de wat verstofte jazzrocktraditie een nieuw elan moest geven, lukte volledig. Het optreden was bovendien exemplarisch voor wat er ondanks alle veelzijdigheid toch de rode draad op Transition was: een verschuiving binnen de nieuwe jazz van akoestisch naar elektrisch.

Nubya Garcia

Tussen alle ontregelende elektronica en krachtpatserij op de saxofoons door voelde de gecontroleerde, uiterst verzorgde toon van tenorsaxofonist Nubya Garcia als een warm bad. Samen met die andere topmuzikant uit de nieuwe Londense jazzscene, pianist Joe-Armon Jones, verzorgde Garcia misschien wel het mooiste optreden van de avond. Onvoorstelbaar zoals haar techniek en toon in een jaar tijd verbeterd is. Het valt niet mee om de Ronda, de grootste zaal op het festival, voor je te winnen, maar Garcia had er geen enkele moeite mee. Reggaeritmes met diepe dub-echo’s en een beetje funk waren het fundament voor solo’s waarin niet zozeer virtuositeit, als wel melancholie en soul de boventoon voerden. Dat maakt Garcia zo’n verfrissende aanwinst in de hedendaagse jazz waar Transition een mooie dwarsdoorsnede van presenteerde.

Transition Jazz Festival. 6/4, TivoliVredenburg, Utrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden