Traditie viert hoogtij op Noorderslag

De Popprijs voor dj Armin van Buuren bevestigt op Noorderslag dat de kracht van Nederlandse pop vooral bij dance ligt....

Golden Earring zou hem dit jaar zomaar eens kunnen winnen, als een soort oeuvreprijs. Of Bløf, afgelopen jaar niet uit de media te slaan. Anders Krezip, of Opgezwolle en een enkeling was er, door een berichtje in Metro, van overtuigd dat de Popprijs 2007 zeker naar Van Velzen zou gaan. In de Groningse Oosterpoort werd tijdens het Noorderslagfestival, de jaarlijkse showcase van nieuw Nederlands poptalent, hevig gespeculeerd wie de beste popprestatie had geleverd. In tegenstelling tot vorig jaar, toen de over de hele poplinie bejubelde Spinvis met de prijs naar huis ging, was er afgelopen jaar niet één act die zo’n stempel had gedrukt op Nederland Popland.

Tenminste dat leek zo. Maar toen trance dj Armin van Buuren ‘het belangrijkste exportproduct van Nederland’ als winnaar uit de bus kwam, werd nog eens duidelijk waarin de (economische) kracht van Nederlandse popmuziek ligt: dance.

Na Tiësto in 2002 is Van Buuren de tweede dj die wordt gelauwerd met een beeldje van Theo Mackaay en een cheque van 10.000 euro, die juryvoorzitter Hans Kosterman de uitspraak ontlokte: ‘Daar moet ie anders toch een half uur voor draaien.’ Van Buuren wordt door de jury geroemd om zijn mix van creativiteit en zakelijk inzicht. Een globetrottend artiest die befaamd is om zijn lange dj-sets en vorig jaar door 350 duizend fans werd gekozen tot beste dj van de wereld. Het commercieel succes woog nadrukkelijk mee, over het artistieke gehalte liet de jury zich beknopt uit. En zoals het een globetrotter betaamt, is Van Buuren niet aanwezig bij de uitreiking.

In plaats daarvan wordt zijn beeltenis op video – dj poseert op vliegveld naast jet – met bier bekogeld. Hoeft op zich niets te betekenen, de rituele bierfonteinen bij Noorderslag gelden ook een beetje als hardhandige liefkozingen van het publiek. Maar als Van Buuren zijn van tevoren opgenomen reactie uitspreekt, wordt hij overstemd door een fluitconcert. Zes jaar na Tiësto heerst onder het voornamelijk bandjesminded publiek weliswaar de gelatenheid dat dance definitief aan het Noorderslagpalet is toegevoegd, maar er gaapt nog steeds een kloof tussen de rock en dance. Dus als bij gebrek aan Armin dan maar een set van hem op video wordt vertoond, stemt het publiek met de voeten en steekt en masse over naar het optreden van garagerockveteranen Claw Boys Claw. Daar puilt de zaal uit van de bezoekers die het eerste optreden in bijna tien jaar van de band meemaken. In de 3FM zaal barst een feest van herkenning los.

En die herkenning en vertrouwdheid spelen op meerdere niveaus een rol op deze editie van Noorderslag. Want hoewel er ook dit jaar de nodige uitzinnige combinaties te horen zijn (de ‘progrockelektrodance’ van David Gilmour Girls), viert de traditie ook een beetje hoogtij. Die focus op het ambacht komt het sterkst naar voren bij acts als soulzanger Alain Clarke en het Rotterdamse beatbandje The Madd, ook al verschillen ze werelden van elkaar.

Clarke is een begenadigd zanger en liedjesschrijver, die zich knap weet te vlijen in de soultraditie maar een echt eigen geluid ontbeert. Bij The Madd gaat in-de-traditie-opereren over in historiserend musiceren. De liedjes, de instrumenten, de pakken, alles lijkt op een knappe archeologische reconstructie van sixtiesbeat waarbij muzikaal historische correctheid als leidraad dient. Zanger/gitarist Dave von Raven schuddebolt godbetere net zoals Paul mcCartney toen The Beatles nog in zwart/wit bestonden. Dat de bandleden de status van adepten ontstijgen, komt omdat ze hun repertoire een stuk ruiger spelen dan hun voorbeelden.

Dat je zelfs in een bepaalde traditie nog steeds verrassend uit de hoek kan komen, bewijzen rapacts als Pete Philly & Perquisite en Typhoon. Typhoon met een fenomenale rapflow die elke keer een opwindend ritmisch spel aangaat met de beat. En Philly en Perquisite met verwonderlijke instrumentaties die organisch worden gevoegd in een jazzy groove; en passant bewijzend dat Nederlandse hip hop in tegenstelling tot zijn Amerikaanse broertje nog lang niet tot stilstand is gekomen.

Dat in deze Noorderslageditie de nadruk iets meer lag op degelijke kwaliteit dan verrassing, komt ook om de doodeenvoudige reden dat veel acts zich in korte tijd al in het live-circuit bewezen hebben. De professionele show en de robuuste schoonheid van Moke of de niet aflatende energie van Voicst, zijn inmiddels al constante waarden.

De echte verrassing moest komen van een bandje als All Missing Pieces. Drie getalenteerde broertjes met een gemiddelde leeftijd van 12 jaar die in een zwetende kelderzaal nu al ongemeen strakke punkrock speelden.

Of van het feit dat een band als The Girls nog geen plaat heeft uitgebracht. Want The Girls speelt het soort mainstream pop dat net zo makkelijk ingang vindt in de hitlijsten als bij de liefhebber. Solide gecomponeerde gitaarliedjes, opgetuigd met fraaie koortjes en een zanger die de juiste graad van pijniging in zijn stem laat doorklinken. Ambachtelijk en toch onverwacht. The Girls zou komend jaar heel goed kunnen doorbreken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden