Column Chris Buur

Tot in lengte der dagen zitten we opgescheept met een straatbeeld van motregen, beton en invallende duisternis

Helaas luistert het auto­kopende publiek niet naar mijn aanhoudende laatste waarschuwingen – nog steeds is ongeveer eenderde van de nieuw verkochte auto’s grijs. Daarbovenop is nog eens een kwart zwart, zodat we tot in lengte der dagen voor meer dan de helft zitten opgescheept met een straatbeeld van motregen, beton en invallende duisternis.

Het mechaniekje achter de vergrijzing is bekend: hoe excentrieker de kleur, hoe moeilijker verkoopbaar op de tweedehandsmarkt, dus hoe lager de restwaarde. Alweer een aanwijzing dat het kapitalistische systeem als zogenaamd paradijs van keuzevrijheid en allerindividueelste expressie zijn langste tijd heeft gehad, maar dat even terzijde.

Waar een massa is, daar zijn uiteraard ook altijd mensen die zich van de massa willen onderscheiden, en ook die heeft de automobielcommercie scherp in het ­vizier – met die ene juist-niet-grijskleur. (‘Achromatische kleuren worden gecombineerd met complexe effecten die natuurlijke, kleurige accenten plaatsen. Hiermee wordt de versmelting van de realiteit met de virtuele wereld tot uitdrukking gebracht’ – ik verzin dit niet.)

Tien jaar terug werd wit ineens tot ­modekleur uitgeroepen – waarschijnlijk juist omdat de kleur daarvoor werd geassocieerd met suspect gebruinde Duitse synthpopzangers in verlaagde BMW’s. En sinds een jaar of wat zijn nieuwe modellen in autocampagnes opmerkelijk vaak rood of hardgroen. Kleuren die je op de weg nauwelijks ziet, maar dat is het hele punt: early adopters ­laten zich graag aanspreken op hun experimenteerzucht, die trek je met antigrijs over de streep.

En dan nu de ironie: het nieuwe antigrijs is grijs. Op sportief bedoelde modellen van Porsche, Audi en Skoda kun je langs te terrassen van Laren tot Marbella een tint signaleren die je krijgt als je exact dezelfde hoeveelheden zwarte en witte plakkaatverf door elkaar mengt.

Het rebelse zit ’m er nu in dat dit géén metallic lak is, maar een hoogglanzende unikleur. Ooit was dat codetaal voor ‘de goedkoopste uitvoering’. Maar ook unikleuren kun je nu maken in een fonkelnieuw ogende hoogglans, en het non-metallic wordt aan de man gebracht als stoer en sportief – liefst in combinatie met zwarte velgen en grille.

Het zal dus nóg wat somberder worden. Tussen regen, beton en invallende duisternis nu ook een vuilniszak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden