Theaterrecensie Hendrik Groen - Zolang er leven is

Toneelbewerking van Hendrik Groen is een pijnlijke bedoening ★☆☆☆☆

Hendrik Groen – Zolang er leven is is even pijnlijk en uitzichtloos als een voltooid leven in een verzorgingshuis.  

Beeld Raymond van Olphen

Het leven in een verzorgingstehuis is als spelen in een slecht toneelstuk. Gesprekken gaan nergens heen, elke beweging is houterig, alle grappen zijn al honderd keer gemaakt en het eind komt als een verlossing. De theaterversie van Hendrik Groen – Zolang er leven is laat er geen twijfel over bestaan: het lot van de Nederlandse bejaarde is allesbehalve benijdenswaardig. Knap hoe het stuk de troosteloze, weinig inspirerende sfeer in de ouderenzorg keihard invoelbaar maakt voor het publiek. Een bezoekje duurt slechts anderhalf uur, maar hoe langer het duurt, hoe duidelijker het wordt: wegwezen hier.

De voorstelling is het vervolg op Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken en volgt net als zijn voorganger redelijk trouw het gelijknamige fictieve dagboek (onder pseudoniem geschreven door Peter de Smet). Sinds het verschijnen van dat eerste boek in 2014 is hij nog altijd alomtegenwoordig, die Hendrik Groen. De vileine, goedaardige knuffelbejaarde, die op aanstekelijke wijze de moed erin probeert te houden, kreeg al meerdere prijzen, een tv-serie bij omroep Max, ettelijke vertalingen en dus ook een reeks theaterbewerkingen.

Ook nu weer zien we hoe Groen, een keurige, belezen man, moet dealen met de banale werkelijkheid van zijn omgeving: luiers, ziekte, dood, wegbezuinigde zorg en trillende ledematen. Samen met een stel andere rebellen uit zijn bejaardentehuis richt hij de club Omanido op: Oud Maar Niet Dood. In het tweede deel verwerkt de groep de dood van voormalig lid Eefje en nemen ze het op tegen de directeur, ene mevrouw Stelwagen, die het tehuis wil laten afbreken. Is het uit winstbejag? Misplaatste ambitie? Pure kwaadaardigheid? Het wordt niet duidelijk.

Beeld Raymond van Olphen

Net als in de theatervoorganger worden de bejaarden gespeeld door jonge acteurs: onder meer Beau Schneider als Hendrik en Mike Weerts als Evert. Wat wordt gepresenteerd als een vondst – kijk die oudjes nog eens kwiek zijn – levert in werkelijkheid slechts gênant toneelspel op, omdat de jonkies, onder regie van Gijs de Lange, slechte karikaturen van bejaarden spelen. Rufus Hegeman maakt van Edward een stotterkanon, Diewertje Dir loopt als Grietje rond met overdreven kromgebogen rug en Britte Lagcher is als Eugenie La Croix volledig van het padje af, inclusief gekke bril en kleren. Nog erger: Dir speelt ook de racistische karikatuur Mehmed Okcegulcik, een Turkse bejaarde die zich later bij Omanido aansluit, maar verder verstoken blijft van enige ontwikkeling. Schneider weet Hendrik nog een aangenaam soort ironische distantie mee te geven, maar dat blijkt zijn enige kunstje te zijn.

Wat ook niet helpt zijn de infantiele plotwendingen over mysterieus verschijnend fruit en de boze directeur, en een sympathieke maar overbodige figurantenrol voor een plaatselijk (in elke stad een ander) ouderenkoor. Het resultaat is een toneelstuk dat even pijnlijk en uitzichtloos is als een voltooid leven in een verzorgingstehuis.

Hendrik Groen - Zolang er leven is

Theater

★☆☆☆☆

Door Bos Theaterproducties. Regie: Gijs de Lange. Met Beau Schneider, Mike Weerts, Diewertje Dir en Anne-Marie Jung.

7/1, Stadsschouwburg Haarlem. 

Tournee t/m 19 april.

Beeld Raymond van Olphen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden