TM heeft nog lange weg te gaan

In de theaterwereld is het bon ton om af te geven op De Theatermaker oftewel TM, Nederlands enige toneelblad. Sinds het maandblad ook ruimte biedt aan artikelen over dans, mime, muziek en opera, is het niet bepaald beter geworden....

Langzaamaan wordt de kwaliteit beter. Dat is te zien in het dikke december/januari-nummer waarin Gabriël Smeets een aardig interview heeft met Wayn Traub, een jonge theatermaker die met zijn voorstelling Maria/Dolores werd geselecteerd voor Het Theaterfestival. Smeets schreef ook een lezenswaardig interview met Hans Tuerlings, artistiek leider dan Dansgroep Raz, 'de Fassbinder van de Nederlandse dans en een romantische rotzak'.

Johan Thielemans neemt de ontstane kloof tussen het Vlaamse en het Nederlandse toneel onder de loupe en relateert dat aan de internationale waardering die Vlaamse makers en groepen momenteel krijgen. Daar putten ze zelfvertrouwen uit. Erkenning in Amsterdam is dan niet belangrijk meer. Daarnaast vraagt Thielemans zich af of er door al die internationale uitstapjes ongemerkt een Europese cultuur ontstaat waarbij theater een belangrijke rol speelt. Zijn we daar cultureel klaar voor?

Een beschouwing en een reportage over de maratonvoorstelling Tantalos van de Haagse Appel, lijkt het paradepaardje van dit nummer. Niet helemaal terecht. Het verslag van een repetitie waar weinig gebeurt, een bespreking van de tekst van John Barton die we ook al elders hebben kunnen lezen.

De overdaad aan columns is uitgedund. Er zijn er nog twee overgebleven, waarvan die van Pieter Hilhorst nog de aardigste is. Niet erg geslaagd zijn de Berichten-rubrieken die nu kriskras door het hele blad zijn verspreid. Het is alsof de redactie geen weg weet met het nieuws.

Andere vaste rubrieken zoals een serie over Nieuwe Theatermakers, over programmeurs (dit keer Gerrit Reus van de UtrechtseStadsschouwburg) en het signaleren van trends in het theater worden afgewisseld met interviews. Die gesprekken worden wel erg eentonig weergegeven. Overal vinden we de vraag-en antwoordvorm waarbij de ondervraagde weinig contouren krijgt.

Een stuk over de jongerengroep Made in da Shade van Jowi Schmitz is weer beeldend en vlot geschreven. Net als het korte interview dat Maartje Somers had met Jappe Claes, de nieuwe artistiek leider van de regie-opleiding van de Amsterdamse Theaterschool. Maar het artikel over een Steve Reich Festival in Den Haag van Sylvia Stoetzer dat de lezer toch zou moeten enthousiasmeren, is zo stijfjes en formeel van taal dat je al na één alinea de neiging hebt af te haken.

Wat de lay-out betreft kan het blad nog meer aandacht besteden aan fotografie. Vergeleken met een blad als Theater Heute is het wat dat onderdeel betreft nog behelpen. Helaas, berichtgeving van podiumkunst gedijt niet bij taal alleen.

Rust, meer diepgang en meer journalistiek talent zou het blad goed doen. Als theater een belangrijker plaats wil innemen, verdient het een blad dat ertoe doet. Waar artistieke trends worden gesignaleerd in leesbare èn intelligente artikelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden