NIEUWSWalk the Line

TivoliVredenburg opent de deuren met verrassingscarrousel in alle zalen

De deuren gaan van Tivoli­Vredenburg in de Utrechtse binnenstad gaan steeds verder open. Twee weken lang werden dagelijks drie concerten in de grote zaal georganiseerd, onder de noemer Op een kier, met artiesten uit het hele muzikale spectrum. Vanaf nu kan het publiek ook andere zalen in het complex betreden.

In de Hertz zaal wordt opgetreden door de Nederlandse Bachvereniging.Beeld Ben Houdijk

Het gaat voorzichtig, met maximaal dertig bezoekers, maar de eerdere afstandsregel tot het podium (twee meter voor concerten zonder vocalisten, acht meter wanneer er wordt gezongen) is losgelaten.

Dat is prettig, want in een goeddeels lege zaal spelen is voor een muzikant al niet zo fijn, en wanneer je dertig man publiek ook nog eens op meters afstand zit, wordt het maken van contact nog lastiger.

Ook in deze nieuwe fase in de programmering, een concept dat Walk the Line is gedoopt, zijn alle artiesten vooral erg enthousiast. Blij dat ze ­mogen spelen, al is het voor een ­publiek dat niet weet wat het te zien krijgt. Want wie een kaartje koopt voor een van de achttien Walk the Line-evenementen die drie achter­eenvolgende weekenden worden ­georganiseerd, weet niet wat er op het programma staat.

Vier voorstellingen, in vier zalen en een drankje in de pauze. Een concept dat aansloeg, want in een mum van tijd was er geen kaartje meer te krijgen. De behoefte aan livemuziek is kennelijk zo groot dat de concert­gangers niet hoeven te weten waar ze naartoe gaan, als ze maar naar iets kunnen kijken en luisteren.

Hoogstaand programma

Het vertrouwen van het ­publiek wordt door de organisatie niet beschaamd. Het programma is het eerste weekend hoogstaand. Zondag ­begon de Walk the Line-route bij de Nederlandse Bachvereniging in de Hertz, boven in het muziekcentrum. Het grote ensemble is uitgedund tot zes muzikanten. Eerst alleen de cellist met een fraai stukje uit Bachs Cello suites, waarna het sextet onder leiding van Shunske Sato zich langzaam completeert. Het ensemble speelt met de zaal. We horen muzikanten maar zien ze niet, die komen ­spelend van achter de coulissen of ­beginnen op het balkon.

Jammer dat de gids ons na een kwartier alweer meeneemt naar de nog iets hoger gelegen Cloud Nine. Vanavond vervult het de gebruikelijke functie van jazz-zaal met het ­pianotrio van Rembrandt Frerichs. Hun luchtige Spring Bells leidt een kwartiertje ritmisch afwisselende, melodisch wendbare, toegankelijke jazz in.

Zeer vermakelijk is ook het mini-college protestliedjes van dj St. Paul in de Pandora. Naast goedgekozen beeld en geluid van onder meer punkband The Clash om zijn verhaal te illustreren, is er ook een indrukwekkend kort optreden van zangeres Pink Oculus. 

Zo biedt Walk the Line een mooi, afwisselend programma, dat in de Grote Zaal lekker stevig wordt afgerond met de radiovriendelijke poprock van Eut.

Demonstratiesport

Het voelt toch ongemakkelijk. Al die muzikanten die negen keer op een dag hetzelfde riedeltje afdraaien. Ze doen het met verve. Muzikanten, personeel en publiek: iedereen maakt er het beste van, want iedereen wil zo graag. Alles blijft toch een beetje aan de oppervlakte hangen, de kern van hun artisticiteit wordt niet geraakt. Hoe sympathiek ook, dit is niet waar bands en ensembles voor worden opgericht en jarenlang repeteren. Dat voel je. Walk the Line kan uiteindelijk niet meer bieden dan demonstratiesport, zelfs al is het door topsporters.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden