Titelsong Spectre is waardige smaakmaker voor Bond-film

Vandaag werd de titelsong voor de eind oktober te verschijnen Bondfilm Spectre vrijgegeven. Hoe doet Sam Smith het, drie jaar na het formidabele Skyfall van soul- en landgenoot Adele?

Sam Smith Beeld getty
Sam SmithBeeld getty

De lat lag hoog, voor Sam Smith. Na vele armoedige Bondliedjesjaren knalde Adele er in 2012 even het briljante Skyfall uit, voor de gelijknamige en ook al zo memorabele Bondfilm. Het Bondlied was ineens weer voornaam - en het liefst weer Brits - cultuurgoed, en aan de nieuwe grote Britse soulzanger Sam Smith de eer die status te bekrachtigen met weer een daverende Bondkraker.

Gezien die achtergrond, en dus de druk op die nog zo prille soulster, brengt Smith het er behoorlijk goed vanaf. Writing's on the Wall, het titellied voor de eind oktober te verschijnen Bond-film Spectre, is beslist een waardige smaakmaker.

null Beeld YouTube
Beeld YouTube

Sensuele strijkers

Dat dankt Smith allereerst aan de 'Bondiaanse' orkestrale arrangementen, en dan vooral het veel suspense voorspellende koper. Als het orkest op vol vermogen draait, en dat doet het in Writing's on the Wall graag en veel, dan horen we uiteraard de welbekende sensuele strijkers, plus de spanning verhogende trompetten vanachter de dempers.

De overeenkomsten met Skyfall liggen voor het oprapen. Ook in Writing's on the Wall klinkt eerst een orkestrale eruptie, waarna Smith - net als Adele in 2012 - het lied aanzet naast niets meer dan een piano. Maar in Writing's on the Wall ontbreekt helaas wel het bijna filmische plot dat Adele's titelsong zo prachtig maakte. De opbouw is van de behoudende soort: bij Sam Smith weet je na de eerste minuut wel zo'n beetje wat je de nog resterende minuten te wachten staat.

Wat Smith wel goed doet: een universeel liefdesrelaas koppelen aan de - te verwachten - inhoud van de film. 'I feel like a storm is coming', zingt Smith, over zijn liefdesrelatie, maar in een Bondlied verwijst zo'n tekst natuurlijk ook naar de ellende die de wereld nog te wachten staat. In de aanloop naar het refrein wordt opnieuw gewag gedaan van een groot naderend onheil. 'If I risk it all', zingt Smith, 'could you break my fall?' Oei, gaat Bond nu wéér uit een vliegtuig springen?

Top 5 slechtste Bond-songs

1 Rita Coolidge - All Time High.
Oké, het zijn de jaren tachtig, een moeilijk muzikaal tijdperk. Maar met die belegen synthesizers en het kakkerige saxofoontje is All Time High eigenlijk ronduit slecht.
2 Madonna - Die Another Day.
Doorsnee Madonna-lied, uit haar latere jaren. Veel zogenaamd hippe techno dus, zonder enig spannings- of lustopwekkend sentiment.
3 Jack White & Alicia Keys - Another Way To Die. Te veel Jack White, veel te weinig Bond. Weigert bovendien in het gehoor te blijven hangen.
4 Lulu - The Man With The Golden Gun. Begint hoopgevend met explosief John Barry-koper. Maar bij het gillende elektrische gitaartje horen we het misgaan. Een mismatch, ook met de Schotse zangeres Lulu. Die overdrijft.
5 Sheryl Crow - Tomorrow Never Dies. Manmoedige poging, maar te complex voor een Bond-lied. Beklijft niet, en Crow lijkt te veel met zichzelf bezig.

Gewoontjes

Het refrein zelf, en dus de herkenningstune die straks de bioscopen moet doen vollopen, is mager. 'How do I live, how do I breathe? When you're not here I'm suffocating', gezongen in Smiths onmogelijke falsetstem en voor gewone stervelingen dus niet meezingbaar. Nogal gewoontjes. En jammer voor de film: de titel Spectre zit niet in Smiths songtekst verwerkt, maar dat lijkt ook een onmogelijke opgave.

Ronduit lelijk is het slot, waarin Smiths hoge noten nu worden verstierd door een onwaarschijnlijke lading galm op de microfoon. Alsof hij ineens onder de douche staat te zingen, heel eigenaardig. Zo eindigt Writing's on the Wall een beetje in mineur. Als de film dat straks maar niet doet.

Top 5 beste Bond-songs

1 Shirley Bassey - Goldfinger.
De ongenaakbare Shirley Bassey definieerde het genre van het Bond-lied. Goldfinger is spannend, sexy en onvergetelijk georkestreerd.
2 Adele – Skyfall.
Luister naar Adele's smachtende soulstem, naar de broeierige strijkersarrangementen en het snerpende koper, en je wilt nog maar één ding: rennend naar de bioscoop, je storten in tweeenhalf uur cinemaromantiek.
3 Sheena Easton - For Your Eyes Only. Opperste spanning bij het Jean Michel Jarre-achtige intro bij Sheena Eastons meesterstuk. Een fijn onderwaterlied, waarbij Easton zelf, als enige vocalist ooit, in beeld kwam bij de openingstitels. Volkomen terecht.
4 Carly Simon - Nobody Does It Better. Sexy en meeslepend pianolied met zalvende strijkers, geschreven door Simon zelf. Dat doet inderdaad bíjna niemand beter.
5 Paul McCartney & Wings - Live And Let Die. Overdonderend Bond-lied, met razend achtervolgingsthema. Live And Let Die bracht McCartney weer samen met de Beatles-producer George Martin, en is alleen daarom al gedenkwaardig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden