recensie the king

Timothée Chalamet kan álles met overtuiging spelen, blijkt maar weer in The King ★★★☆☆

De film zelf ontbeert net wat sjeu. Robert Pattinson als onuitstaanbare fransoos is een welkome afwisseling.

The King. Beeld Netflix

Drama

Regie David Michôd.

Met Timothée Chalamet, Joel Edgerton, Robert Pattinson, Lily-Rose Depp, Thomasin McKenzie, Ben Mendelsohn.

140 min., vanaf 1/11 op Netflix.

Dat Timothée Chalamet, na uitmuntende vertolkingen als hartstochtelijk verliefde jongen in Call Me by Your Name (2017) en drugsverslaafde verloren ziel in Beautiful Boy (2018) vermoedelijk álles met overtuiging kan spelen, bewijst hij tijdens de motivatiespeechscène in het historische drama The King. Chalamet speelt Henry V, koning van Engeland van 1413 tot aan zijn dood in 1422, en hij spreekt zijn manschappen moed in voor aanvang van de Slag bij Azincourt, een voor de Engelsen gunstig uitgevallen ijkpunt gedurende de honderdjarige oorlog met Frankrijk.

Zo’n speech vergt het natuurlijke overwicht en de overtuigingskracht en zelfverzekerdheid die je normaal gesproken niet direct verwacht van een 23-jarige acteur die zich tot nu toe voornamelijk liet zien in kwetsbare jongensachtige rollen, maar Chalamet kán het. Zijn Henry V voelt er in eerste instantie weinig voor, oorlog voeren, en dat maakt zijn spel in deze scène zo mogelijk nog knapper: we kijken naar een koning die zijn nationalistische oorlogsretoriek nooit volledig lijkt te voelen en dan maar deels inzet op gloedvol acteren – Chalamet beheerst het spel volledig.

Eigenlijk is de film van regisseur-scenarist David Michôd (The Rover) verder wat braaf en degelijk voor het uit zijn voegen barstende talent van zijn hoofdrolspeler. Michôd toont Henry’s transformatie van dronkeman en vrouwenverslinder – zijn zieke vader Henry IV heeft de voorkeur voor zijn jongere zoon Thomas als troonopvolger – tot koning met weinig sjeu, in beelden die net iets te bekend ogen. Fraai belicht, fijn gespeeld (let ook op  Joel Edgerton, verscholen achter een forse baard, als Henry’s rechterhand Sir John Falstaff), verteld in een kalm tempo, met meer aandacht voor de dreiging van oorlog dan de oorlog zelf, maar uitgevoerd zonder te verrassen. Hetzelfde geldt voor de uiteindelijke oorlog in The King. Er bestaan tv-series die een slagveld à la het moddergevecht bij Azincourt beduidend beter verbeelden.

Dat moet Robert Pattinson ook hebben gevoeld toen hij de rol aannam van de Franse prins die tegenover Henry V wordt gepositioneerd. Zou hij bij de regisseur en producenten enige creatieve vrijheid hebben afgedwongen? Pattinson nam de afgelopen jaren met een magnifieke reeks tegendraadse vertolkingen afscheid van zijn status als tienermeisjesidool, die hij te danken had aan zijn rol als vampier in de Twilight-films. In een rol met cultpotentie zet hij in The King een mallotig Frans accent op (proostend op de eerste gewonnen slag van Henry: ‘Teu jur littul victury’) om vervolgens op verrukkelijke wijze de onuitstaanbare fransoos uit te hangen. Kostuumdramasatire, wellicht. In ieder geval precies wat The King op dat moment nodig heeft.

Verder lezen: 

Het weergaloze stijlgevoel van acteur Timothée Chalamet. Tijdens de promotietour voor The King verscheen hij in de ene na de andere verrukkelijke outfit.

The King met acteur Timothée Chalamet, gebaseerd op de toneelstukken van Shakespeare, is een peperduur waagstuk. Wie dat tegenwoordig nog aandurft? Netflix natuurlijk. Vanaf vrijdag te zien. Lees hier een interview met de makers van de film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden