Tikje artistieke countryplaat met scala aan stijlen

Kristi Rose This is Pulp Country! Elf jaar geleden verscheen Some People, het indrukwekkende debuut van Kristi Rose, een meisje uit New York dat de country overrompelender zong dan bijna al haar collega's uit Nashville....

Daarna viel een diepe stilte in, die nu met This is Pulp Country! eindelijk wordt doorbroken. In muzikaal opzicht heeft ze de tussenliggende jaren niet stilgezeten. Van de zingende bardame met een snik in de stem is weinig meer te bekennen. De rockabillies die indertijd haar lawaaiige begeleidingsband waren, hebben plaats moeten maken voor echtgenooot Fats Kaplin, die fiddle , steelgitaar, accordeon en castagnetten inbrengt.

This is pulp country! is een nette, zeg maar rustig een tikje artistieke countryplaat, waarop een heel scala aan stijlen wordt doorgenomen. Patsy Cline met haar licht jazzy frasering lijkt nu het voorbeeld waaraan Rose zich spiegelt. Haar stem heeft niets aan kracht en warmte ingeboet, zodat ze moeiteloos haar plaats tussen de meest aanstekelijke zangeressen weer kan innemen.

Trisha Yearwood: Real Live Woman. Mercury.

Nummer negen alweer van de zangeres die door haar collega's in Nashville met enige jaloezie wordt bekeken. Trisha Yearwood is niet - zoals Faith Hill of Shania Twain - eerst en vooral om naar te kijken. Anderzijds is ook de alternatieve country van Emmylou Harris of Lucina Williams niet haar domein. Yearwood is wat je noemt een vakvrouw.

Ze kan zingen als de beste, heeft een smaak die veel platenkopers delen, en is niet benauwd voor een experimentje om al te grote voorspelbaarheid buiten de deur te houden.

Zo vind je op Real Live Woman nummers van Bruce Springsteen en Linda Ronstadt, naast nieuwe worpen van de vertrouwde Nashville-songschrijvers. Hemelbestormend is het niet, maar ruimschoots goed genoeg om zich te handhaven op de voorste rij van de Nashville-vedetten.

Erikah Karst: The Buellton Diaries. Mercury.

Platenmaatschappij Mercury heeft zich niet onbetuigd gelaten bij de poging om ook de Nederlandse zangeres Erikah Karst een plaatsje op de voorste rij te bezorgen. Amerikaanse producers David Kershenbaum (van Tori Amos) en Val Garay (van Linda Ronstadt) werden ingeschakeld voor haar tweede cd, gerenommeerde songschrijvers droegen materiaal aan.

De eerste paar nummers klinken veelbelovend. Psychotic Neurotic is een degelijke snelweg-rocker, Shut up and kiss me klinkt als vrolijke countrypop. Daarna blijkt dat beroemde songschrijvers ook wel eens een mindere dag hebben, en dat beroemde producers goed overweg kunnen met de automatische piloot. Zodoende klinkt The Buellton Diaries naar van alles, maar niet naar de intimiteit van een dagboek.

Josh Rouse: Home. Rykodisc.

File under: Rock & pop, adviseert de platenfirma. Dus zeker niet onder country of Americana, bedoelen ze te zeggen. Josh Rouse wil met zijn tweede cd Home zijn publiek verbreden. Vandaar misschien dat hij The Smiths als zijn voorbeelden noemt, en niet de bekende grootheden uit de countryrock.

Zijn talent voor melodieuze songs, waarvan hij op zijn debuut Nebraska al blijk gaf, wordt hier bevestigd. In de teksten weet hij met onverhoedse tegenstellingen een zacht schurend effect te bereiken. De muzikale omlijsting versterkt de melancholie, terwijl je bij vlagen liever juist tegenspraak zou horen. De onderhuidse spanning die The Smiths daarmee wisten te bewerkstelligen, ontbreekt hier doorgaans. Op de momenten dat hij daar wel in slaagt, zoals in Directions, klinkt Rouse zeer overtuigend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.