ColumnDirk poetst

Tijdens het stoffen tracht ik me een beeld te vormen van de wereld van mevrouw

Boekverkoper Dirk Meuleman (63) schrijft voor de Volkskrant over zijn ervaringen als invalkracht in de thuiszorg.

null Beeld Annabel Miedema
Beeld Annabel Miedema

‘Deur klemt hard duwen mevrouw heeft een niet reanimeren verklaring.’ De wonderlijke zin zonder interpunctie in de mail van de thuiszorgorganisatie prikkelt mijn fantasie.

Mevrouw G. wordt mijn tweede vaste cliënt.

Wanneer ik boven ben, staat de deur van het appartement al open, dus vooralsnog kan ik niet controleren of-ie daadwerkelijk klemt. Wel wordt al heel snel duidelijk dat mevrouw niet veel zin meer heeft in het leven. Ze zit op een keukenstoel midden in de kamer en begint, zodra ik heb plaatsgenomen op de bank, te vertellen. Haar man is vorig jaar overleden, op haar verjaardag.

‘Alsof hij die per se nog wilde meemaken.’

Ik had zijn naam op het bordje beneden zien staan, en de tekst naast de deur boven vormde eveneens een aanwijzing: ‘A man’s home is his castle, until the queen arrives.’

Mevrouw maakt een vermoeide indruk. Ze heeft een maand geleden een hartinfarct gehad en leeft nu met een pacemaker. ‘Alle kracht is uit me gezogen; ik kan niet eens meer zelf boodschappen doen. Van mij hoeft het niet meer.’ Ik ben nog geen kwartier binnen.

De telefoon gaat. Een oude vriend, zo blijkt. Het gesprek duurt nauwelijks twee minuten, toch lijkt mevrouw ineens een totaal ander mens. Ze vertelt lachend over deze ‘goeierd’, die pas geleden nog op eigen initiatief het hele appartement heeft geschilderd. Verhalen over haar avontuurlijke leven volgen. Ze was 61 jaar samen met haar man en ze hebben veel gereisd. Daar heeft ze een grote vriendenkring aan overgehouden.

Mevrouw staat op en loopt naar de stoel bij het raam. ‘Ik moet bewegen, zeggen de artsen, dus dat doe ik dan ook.’ Dit is de plek waar ze het meest zit, vanwege het fraaie uitzicht. De vorige bewoonster had haar hierop gewezen met de opmerking: ‘Ik zit altijd voor het raam, maar ik word er niet voor betaald, hoor.’ Ze lacht.

Vanaf de bank kijk ik wat rond. Aan de muren hangt kunst en het wandmeubel is gevuld met een enorme collectie langspeelplaten. Jazz, zo blijkt later. Op de vensterbanken staan her en der vrij lelijke beeldjes van vissen. Tijdens het stoffen tracht ik me een beeld te vormen van de wereld van mevrouw. Het lukt me echter niet de fraaie grafiek in de slaapkamer te rijmen met de overal in het huis opdoemende vissenbeeldjes. Wat zou bij het castle horen, en wat is van de queen? Aangekomen bij de boekenkast zie ik plotseling een zeer gezocht kunstboek. Mijn antiquarenhart begint sneller te kloppen. Het is duidelijk een buitenbeentje binnen de vrij doorsnee collectie. Wat doet dit hier? Het onvergetelijke verhaal Parson’s Pleasure van Roald Dahl indachtig, over de antiquair Boggis en de zeldzame Chippendale-commode, besluit ik geduld te oefenen en tactisch te werk te gaan. Volgende keer informeren naar die vissen. En dan ook meteen terloops naar het boek.

Als ik klaar ben en me meld zit mevrouw televisie te kijken. De somberheid lijkt weer terug. Wel bedankt ze me uitgebreid en krijg ik een flesje mineraalwater aangeboden, voor op de fiets zo meteen. Op de trap naar beneden hoor ik dat haar telefoon opnieuw rinkelt. Toch maar fijn dat ze zoveel vrienden heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden