‘Tijd voor een nieuwe beatrevolutie’

Van een uit de hand gelopen grap naar een debuutalbum; de sixties-beatgroep The Madd dacht dat het nooit zo ver zou komen....

Een heus debuutalbum. Goh. Nog niet zo heel lang geleden dacht de Rotterdamse beatband The Madd dat het nooit zo ver zou komen, maar het is echt waar: afgelopen zaterdag hielden ze hun eerste album met de ‘fabeltastische titel’ Ongeneeslijk Beat ten doop in het Rotterdamse Waterfront tijdens een ‘exclusief feestje, gepresenteerd door ’s lands gloeiend-heetste beatgroep zelf.’

En dan te bedenken dat het allemaal begon als een grap, nog geen twee jaar geleden. Zanger/gitarist Dave Mellaart (1981), in Fred Perry-polo, Beatles-coiffure en Dr. Dave von Raven als alias, rolt een sjekkie in het Rotown-café in het hart van zijn geboortestad. ‘Het plan was: één mooie seven inch-single uitbrengen, bij wijze van geintje, en dan meteen weer kappen.’ Met het verschijnen van Ongeneeslijk Beat is het geintje onomkeerbaar en definitief uit de hand gelopen.

Als ‘jong pikkie’ raakte hij in de ban van ‘de door mij meer dan volledig gemiste sixties’. The Beatles waren het vertrekpunt voor zijn speurtocht (om precies te zijn: de verzamelelpee Oldies But Goldies), maar hij spitte verder en ontdekte de rockabilly, de Merseybeat, de underground uit de latere jaren van het decennium en de rauwe protopunk die garage genoemd wordt, via beroemde compilaties als Nuggets en de Pebbles-reeks.

‘Mijn eerste Pebbles-plaat was aflevering zestien uit de serie. Gekocht in een platenzaak op de Binnenweg. Dat was me wat hoor, en ik kan je melden dat er de nodige verdovende middelen bij kwamen kijken. Ik leerde The Sonics en The Pretty Things kennen, maar ook garagebeat van nu. Het genre is nooit dood geweest. Bands als Oasis en Green Day zijn in feite ook erg sixties.’

De muziek veranderde zijn leven, en dat was eigenlijk wel prettig, want Dr. Von Raven maakte er naar eigen zeggen nogal een zooitje van, in die tijd: ‘Joh, ik ben zo’n beetje overal afgetrapt. Zelfs op zwemles presteerde ik het om met iedereen bonje te krijgen. En thuis natuurlijk, over seksboekjes enzo.’

Het móest vroeg of laat wel tot een anachronistische beatband leiden, en zo geschiedde in 2005: Richard Boquet (bas), Slammin’ Marty Graveyard (drums) en De Schuinsmarcheerder (‘orgaan’) completeerden het kwartet en The Madd was geboren, waarbij zij aantekenen dat de kapsels, pakken en (erg belangrijk) het groepslogo er eerder waren dan een eigen repertoire van enige substantie.

Een fraai beeldmerk was helaas onvoldoende voor onmiddellijke wereldfaam, zo bleek toen de groep mailde naar ‘Dandy Dave’ Andriese, frontman van De Nederbietels en organisator van het Rotterdamse garagefestival Primitive. Het verzoek om The Madd aan de programmering toe te voegen, vond geen gehoor. Von Raven: ‘Hij mailde terug: leuk logo heb je. Verder wilde hij er niets van weten.’

The Madd kwam er sowieso maar moeilijk tussen in de kleine, maar levendige Rotterdamse beatscene. Niet getreurd: dan maar een omtrekkende beweging via Amsterdam, waar The Madd terecht kon op de Stubnitz, de ‘concertboot’ bij de NDSM-werf, en daarna in zalen als Maloe Melo.

Wat volgde was een debuut-EP (The Madd Are Left Behind, vier liedjes op een prachtige vinylsingle op het Rotterdamse Stardumb-label, met gastrol van Ronnie Splinter van The Outsiders) en het besluit om The Madd, nu het zo ver gekomen was, dan maar iets serieuzer te gaan nemen.

‘Meer eigen liedjes schrijven, harder aan de arrangementen werken, dat soort dingen,’ zegt Von Raven. ‘Aanvankelijk waren we echt een bandje dat zo uit de jaren zestig leek te zijn weggelopen. We stonden altijd in vol ornaat op het podium, net als The Beatles. Dat imago vervaagt nu een beetje: tegenwoordig draag ik vaak gewoon een polo. Ook sixties, maar dan subtieler. We houden van de muzikale eenvoud en de energie van sixties-beat, maar we willen wel een band van nu zijn: een goeie partyband om op te dansen. Dat sixties-imago moet geen blok aan je been worden.’

De elf liedjes op Ongeneeslijk Beat laten horen dat die opzet geslaagd is: het album stipt weliswaar zo ongeveer alle verschijningsvormen van de gitaarpop uit de jaren zestig aan (van onmiskenbare Merseybeat-harmoniën in Her Big Man tot springerige garage in Jump Now!), maar doet je bovenal concluderen dat goede, sprankelende popliedjes nooit anachronistisch of retro zijn.

Tussen band en thuisstad is het ook goed gekomen: The Madd speelde inmiddels op het festival Rotterdam Rumble en – toen er inmiddels meer was dan alleen een leuk logo – op Dave Andriese’s Primitive-festival. De Rotterdams beatgoeroe is een goede vriend geworden. ‘Ooit maken we samen een plaat als The Daves,’ belooft Von Raven. Maar eerst is er werk aan de winkel met The Madd. In november treedt de band op tijdens de Popronde-avonden in Alkmaar, Tilburg en Eindhoven. In december volgen optredens als voorprogramma van Spinvis. Tijd voor een nieuwe beatrevolutie, meent Dr. Dave: ‘We zitten weer in een regels-zijn-regels-tijd. De juut is weer streng. Er mag helemaal niets meer.’

Zo zie je maar: The Madd komt niet veertig jaar te laat, maar precies op tijd.

De beginnende band The Madd tijdens een optreden in Enschede. (Marcel van den Bergh - de Volkskrant)Beeld Marcel van den Bergh
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden