Tv-recensieArno Haijtema

Tijd om een uitspraak te laten bezinken is er niet, want Mondo moet dóór

Bijna vier maanden bestaat VPRO’s wekelijkse cultuurtalkshow Mondo inmiddels – een uur aandacht voor literatuur, muziek, beeldende kunst, theater: een weelde op de zaterdagavond. En sinds de lockdown potentieel een bron van hoop, inspiratie en mogelijk zelfs troost aan het einde van weer een week van zware cornonanieuwsbombardementen.

Niet vragen of Mondo de gapende leegte die is ontstaan met het sluiten in half maart van alle cultuurinstellingen ook maar een beetje kan vullen. Onmogelijke wens. Maar hoe wijst presentator Nadia Moussaid ons de weg naar de kunstenaars die helpen herinneren aan wat cultuur in donkere tijden met de menselijke geest vermag?

Moussaid betoont zich behalve enthousiast en betrokken ook een door het tikken van de tijd op de hielen gezeten host, die haar gasten soms zichtbaar op de zenuwen werkt. Zo was het openingsinterview van zaterdag, met filmmaker en schrijver Natascha van Weezel, een schijnbaar strak gescript gesprek waar de geïnterviewde zich vanwege de veelheid aan onderwerpen en de vereiste informatiedichtheid soms struikelend doorheen werkte.

Van Weezel vertelde over de mede door haar bedachte moderne bewerking van Anne Franks Achterhuis, met Anne die de onderduik beschrijft met een videodagboek. Een blijkbaar succesvolle en kinderen aansprekende vertelvorm, inmiddels twee miljoen keer wereldwijd gezien. Ze leven vaak intens mee met Annes belevenissen, vertelde Van Weezel, zozeer dat ze haar willen helpen. Ze hopen, wrang, op een goede afloop.

Tijd om dat te laten bezinken was er niet, want het item moest dóór, naar Van Weezels blokkenschema voor 4 en 5 mei. Wat waren haar tips voor de culturele hoogtepunten van die dagen? Noodgedwongen waren dat gestreamde evenementen, waarbij meteen de vraag zich opdrong waarom dit onderdeel van Mondo in coronatijd niet beter óók naar online kon verkassen. Dan was er meer tijd geweest dan dat ene te korte fragment van Het videodagboek van Anne Frank. En had Van Weezel misschien kunnen uitleggen waarom ze die hippe hedendaagse vorm van een videodagboek, aanvankelijk door haar beschouwd als ‘een idioot idee’, toch heeft omarmd.

Meer van de vijf onderwerpen kreunden onder de beoogde vaart, die bij Mondo uitmondt in haast. Neem het eenmansbloemencorso van de geëngageerde kunstenaar Teun Castelein, die de ruimte niet kreeg die hij nodig had om, zoekend, uit te leggen wat hij – behalve ‘lichtheid’ – beoogde met zijn solo-optochten in zijn uit duizenden bloemen samengestelde uitdossing. 

Voordat hij het wist werd hij al weer aangespoord met zijn collega-kunstenaar het speciaal voor de uitzending vervaardigde object – een interpretatie van een vierbultige kameel – te demonstreren. ‘Jullie moeten in het pak kruipen’, maande Moussaid Castelein, die tegensputterde: ‘Móéten, moeten… we gaan het doen.’ Zulke fricties kan Mondo goed gebruiken: ze leggen de eigenheid bloot van de gasten die zich te vaak in de stroomlijn van het voorbereide gesprek bevinden.

Kijk naar de mediagenieke schrijver Roxane van Iperen (van de bestseller ’t Hooge Nest), die in de Quarantaine Boekenclub haar favoriete roman mocht tippen: De reiziger van Ulrich Alexander Boschwitz. Een kraakhelder betoog van iemand die zichzelf bleef, al werd ze omgeven door het afleidende spektakel van videoflarden die de angst blootleggen dat een talking head alleen geen boeiende televisie kan opleveren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden