SerierecensieNever Have I Ever

Tienerserie Never Have I Ever biedt warmbloedige komedie met een tragisch randje ★★★☆☆

Maitreyi Ramakrishnan (rechts), de grote troef van Never Have I Ever. Beeld
Maitreyi Ramakrishnan (rechts), de grote troef van Never Have I Ever.

De 15-jarige Devi Vishwakumar is in veel opzichten een doodnormale Amerikaanse puber. Ze fantaseert over de knapste jongen op Sherman Oaks High en over haar spoedige ontmaagding (bij voorkeur door hem). Ze is onzeker over vriendschappen, haar cupmaat en lichaamshaar, en ze is permanent kwaad, vooral op haar moeder. Tegelijk is Devi ook een best bijzondere puber: ze is van Indiase komaf en een hyperintelligente streber die koersvast afstevent op een Ivy League-universiteit. O ja, en haar vader overleed acht maanden geleden, waarna ze een tijdlang psychosomatisch verlamd was. De nieuwe Netflix-tienerserie Never Have I Ever weeft met deze elementen – licht en zwaar, verrassend en vertrouwd – een vrolijk, felgekleurd en bijzonder aaibaar tapijt. Warmbloedige komedie voert de boventoon, maar onder de oppervlakte sluimert de tragiek.

Grote troef is hoofdpersonage Devi, en actrice Maitreyi Ramakrishnan die haar innemend vertolkt. Devi is gevat, slim, geestig, ad rem, origineel en eigenwijs. Ook brengt ze zichzelf en anderen voortdurend in de problemen. Je kunt niet anders dan meteen voor haar vallen, al haalt ze het bloed onder je nagels vandaan. Maar ze heeft het ook niet makkelijk: Devi wil dolgraag een gewoon meisje zijn, maar ze draagt wel een sari op de Hindoefeestdag Ganesh Puja, en haar armen zien er volgens eigen zeggen uit als ‘de vloer van een kapperszaak’. Dan wordt ze ook nog getreiterd door de al even slimme, arrogante Ben, en ziet de knappe Paxton haar niet staan. Haar strenge moeder en veel te mooie inwonende nicht Kamala behoren tot haar dagelijkse tienerfrustraties, die ze er ongecensureerd uitgooit op de bank bij haar wonderlijke therapeut.

Never Have I Ever, geschreven door Mindy Kaling (The Office) en geïnspireerd op haar eigen jeugd, kent een paar curieuze zwakten, zoals het feit dat de verteller tennislegende Joe McEnroe is, een gimmick die nauwelijks inhoudelijk wordt gerechtvaardigd. Zijn toon is vaak lijzig en cynisch, en de teksten zijn erg uitleggerig, alsof de makers hier te zeer door de knieën zijn gegaan voor een jong kijkerspubliek. Devi’s emotionele ontwikkeling gaat in de tien korte aflevering met wel heel grote sprongen, de scènes over Kamala's liefdesleven neigen nogal naar soap, en de flashbacks met vader Mohan – een beeldschone, ideale, immer optimistische droomman, zijn wel erg suikerzoet.

Zoals van Kaling te verwachten valt staat daar veel snedige humor tegenover. De echt goeie grappen zijn verdeeld over een paar geraffineerde bijfiguren, zoals Devi’s pinnige moeder Nalini (Poorna Jagannathan) en haar al te progressieve docent (Adam Shapiro), waarmee de makers op een leuke manier ‘wokeness’ ridiculiseren, terwijl de serie daar zelf nu juist een aangenaam, onnadrukkelijk voorbeeld van is. Zo is er de volstrekt vanzelfsprekende etnisch diverse cast, en zelfs een ijzersterk personage met het downsyndroom, dat hier bespot noch geproblematiseerd wordt.

En het is vooral Devi zelf, dat slimme, komische, sarcastische meisje, dat in haar eigen woorden ‘de schoonheid van Priyanka Chopra combineert met het intellect van Ruth Bader Ginsberg’, die de kijker probleemloos langs de hobbels van het imperfecte scenario loodst.

Never Have I Ever

Komedie

★★★☆☆

Van Mindy Kaling en Lang Fischer

Met: Maitreyi Ramakrishnan, Poorna Jagannathan, Darren Barnet, e.a.

Nu te zien op Netflix

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden