Tv-recensie RuPaul's Drag Race

Tien jaar later is RuPaul’s Drag Race nog even betoverend

RuPaul’s Drag Race wordt vaak weggezet als niche of cult, wat onterecht is, want de tv-talentenjacht voor drag queens (travestieten) is in tien jaar uitgegroeid tot een mondiaal fenomeen. Sinds 2009 won de realityshow negen Emmy’s en in tegenstelling tot finalisten van The Voice zijn de alumni van RuPaul’s Drag Race verzekerd van een succesvolle carrière, met hitsingles, miljoenen Instagramvolgers, lucratieve sponsordeals en wereldwijde, uitverkochte tours (ook in Nederland). Deze week wordt een nieuwe ‘all star’ gekroond in een titanenstrijd tussen publieksfavorieten. Kort daarna dendert het circus door met de nieuwe queens van seizoen 11. (In Nederland wordt de VH1-show iedere zaterdag uitgezonden op Out TV.)

De schare fans wordt alsmaar groter, net als de popculturele invloed van deze ‘drag superstars’. Onder de gays is hun divagedrag al jaren hét gespreksonderwerp op borrels, maar ook de vrouwen kletsen nu vakkundig mee. En op YouTube staan geestige filmpjes van ‘straight guys trying to explain RuPaul’s Drag Race’. Zo’n solide, diverse fanbase is bijzonder voor een tv-format waar al een decennium niks aan is veranderd. Iedere aflevering moeten kandidaten in ‘mini’ en ‘maxi challenges’ laten zien wie de beste acteur, komiek of zanger is. Daarna paraderen ze in uitbundige thema-outfits op de ‘runway’, gevolgd door de ‘lipsync for your life’, een playback-battle des doods. De robotachtige RuPaul kraamt ook ieder week dezelfde zinnen uit, van ‘may the best woman win’ tot ‘bring back my girls’.

De kandidaten van RuPaul's Drag Race - All Stars, een titanenstrijd tussen publieksfavorieten. Beeld VH1

Waarom verveelt dit niet, maar hunkeren fans naar meer? (Naast twee tv-reeksen per jaar zijn er ook talloze vlogs met ex-deelnemers.) Omdat travestie een verzachtend medicijn is gebleken voor het nog altijd complexe homoleven. Dankzij hun cheesy oneliners en foute optredens vergeet je even de dagelijkse opmerkingen over je geaardheid en voel je je een uur lang heel ‘fierce’. De overwinningen en ontboezemingen in Drag Race worden gevierd door de hele roze gemeenschap. Nota bene een campy, overbelichte en goedkoop ogende realityshow heeft lhbti’ers over de hele wereld dus onder één vlag gekregen. ‘Dankzij Drag Race wil ik flamboyanter zijn, bijna als een politiek statement’, zei auteur David Sedaris in een interview met deze krant.

Presentator en drag queen RuPaul Charles (midden), samen met de gastjury, onder wie ook sterren als Christina Aguilera (rechts). Beeld VH1

Maar het ontembare succes van Drag Race creëerde ook een monster. Zo klagen lokale performers dat de show nu een monopolie heeft op de kunst van drag en dat bezoekers van gaybars hetzelfde niveau van hen verwachten, ook al hebben ze niet dezelfde middelen. Activisten vinden het jammer dat lhbti’ers zich wel verenigen achter een realityshow, maar minder eensgezind zijn over politieke kwesties. De presentator zou ook weinig oog hebben voor racisme, seksisme en transfobie. RuPaul gebruikte in het verleden denigrerende termen als shemale en ladyboy. Witte deelnemers komen meestal verder dan zwarte queens en kandidaten met weinig kleedgeld halen zelden de eindstreep. RuPaul’s Drag Race is dus een kleurrijk sprookje om bij weg te dromen, met prachtige prinsessen maar ook wat boze heksen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden