boeken anything for a hit

Tien jaar hield Dorothy Carvello het uit in de door witte mannen gedomineerde muziekindustrie

Haar herinneringen aan wangedrag werken als een spiegel voor het Amerika van nu.

Voorjaar 1988 stond Dorothy Carvello in een tot muziekzaal verbouwde rolschaatsbaan in Allentown in Pennsylvania. Die avond speelde daar Skid Row, een jonge hardrockband nog zonder platencontract maar al wél ontdekt door Bon Jovi, met wie ze als support act op tournee zouden gaan. Nog voordat het concert begon, voelde Carvello al een hand tussen haar benen. Wegduwen lukte niet, ‘then he moved up to my tits’.

Die hand was van Ahmet Ertegun, Dorothy’s baas als secretaresse. Ertegun was de Turks-Amerikaanse diplomatenzoon die in 1947 Atlantic Records oprichtte, eerst legendarisch label voor zwarte namen als Ruth Brown en Ray Charles, later ook voor rockgroten als Cream, Led Zeppelin, Yes, The Rolling Stones en Crosby, Stills & Nash.

Eind jaren tachtig liep het rocktijdperk op zijn einde, maar dit is een van de dingen die Dorothy Carvello’s Anything for a Hit, oftewel ‘hoe ik als vrouw de muziekindustrie overleefde’, interessant maakt. Het was zoeken naar iets anders, hiphop en dance kondigden zich aan. Voor iedereen die werkte in ‘Artist and Repertoire’, ofwel het ontdekken en begeleiden van muzikaal talent, een grote nieuwe uitdaging.

Dat optreden in Pennsylvania bleek overtuigend genoeg om Skid Row een contract bij Atlantic aan te bieden. Dankzij Dorothy Carvello, die persoonlijk het contact met de band had helpen initiëren én die verder geen stennis trapte over Erteguns losse handen. Een paar weken later werd ze gepromoveerd tot Atlantics eerste vrouwelijke A&R executive.

Dit is ook meteen de rode draad in dit boek. Je kon toen in de (Amerikaanse) muziekindustrie als vrouw wel carrière maken, maar alleen als je eindeloos wangedrag van mannelijke superieuren tolereerde. Toen Carvello na twee jaar in haar nieuwe functie weigerde om op schoot te komen zitten bij haar directe chef, mocht ze in 1990 alweer bij Atlantic vertrekken.

Daarna kwam zij terecht bij RCA en Columbia Records. Directe sexual harassment zoals bij Atlantic, waar managers zich tijdens bestuursvergaderingen routineus onder tafel lieten pijpen, kwam zij daar minder tegen. Maar professioneel bleef de ene teleurstelling op de andere volgen: als haar na een succesvolle contractering weer een salarisverhoging werd onthouden; als mannelijke collega’s die veel minder presteerden weer een mooie promotie kregen.

Carvello’s herinneringen van drie decennia geleden werken als een spiegel voor het Amerika van nu. Ook in de (muziek)wereld van toen werden de lakens uitgedeeld en de posities onderling verdeeld door witte mannen zonder respect voor vrouwen, vaak afkomstig uit rijke families, gedreven door grenzeloze inhaligheid, en graag bereid de wet te overtreden. Het verhaal dat muzikanten worden bestolen door hun eigen platenmaatschappijen, die hen via geniepige wegen hun royalty’s onthouden, kennen we vooral uit de jaren vijftig, met als slachtoffers sociaal weerloze zwarte artiesten. In Anything for a Hit lezen we dat dit ook veel later nog steeds praktijk was, ook bij witte acts.

Dat Carvello het in die wereld toch ruim tien jaar uithield, kwam doordat ze hier een droom waar kon maken. ‘I have always revered musicians’, schrijft ze, ‘to this day, I am in awe of anyone who can write a song.’ Voor wie zelf oprecht gek is van muziek, is werken in A&R de mooiste baan ter wereld. En dan is er nog het leven dat hierbij hoort. Reizen, hotels, expense accounts. Backstage meepartyen met Mick & Keith, met Robert & Jimmy, met Jon & Richie. Zelfs (vrijwillige!) seks, een keer, met Michael Hutchence. Achteraf bleek dit allemaal een faustiaans pact maar óók een om van te genieten, zo lang het duurde.

Dorothy Carvello: Anything for a Hit – An A&R Woman’s Story of Surviving the Music Industry

Chicago Review Press; 219 pagina’s; € 23,99. Vier sterren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden