Filmrecensie Tiempo Compartido

Tiempo compartido is unheimisch, dromerig en verrassend scherp en geestig (4 sterren)

 Tiempo Compartido is een verrukkelijk sardonisch verbeelde trip richting (vakantie)hel.

Tiempo Compartido.

Tiempo compartido. 

TragikomedieRegie Sebastián Hofmann. Met Luis Gerardo Méndez, Miguel Rodarte, RJ Mitte, Cassandra Ciangherotti, Montserrat Marañon, Andrés Almeida. 97 min., in 13 zalen. (4 sterren) 

‘Niet slecht’, zegt de snobberige Pedro (uitgestreken gezicht, dun snorretje) uit een verwaand soort tevredenheid nadat hij ’s avonds laat met zijn vrouw en zoontje na een lange reis is gearriveerd in een Mexicaans all-inclusive-luxeresort. ‘Het is perfect’, zegt zij, vermoeid maar voldaan. Dan gaat de bel: aan de deur meldt zich de wat boertige familie Bonilla, met een reservering voor dezelfde villa op zak. Irritante vergissing, denkt Pedro in eerste instantie, terwijl-ie samen met pa Bonilla per golfkarretje gemoedelijk de nacht in hobbelt, om verhaal te halen bij het management. Maar de overboeking blijkt botweg beleid van de nieuwe Amerikaanse eigenaar – en het begin van een verrukkelijk sardonisch verbeelde trip richting (vakantie)hel.

Tiempo compartido is de tweede film van het grote Mexicaanse filmtalent Sebastián Hofmann (38), die vijf jaar geleden op het filmfestival van Rotterdam debuteerde met zijn opmerkelijke zombiedrama Halley. Wederom plukt hij elementen uit het horrorgenre, om ze tot iets nieuws in zijn verhaal te verweven. De lange en spookachtig verlichte keldergangen van het hoofdkwartier van het resort, het werkterrein van de miskende wasser Andrès, doen in meerdere opzichten denken aan het spookhotel in The Shining. De scherpe montage suggereert een connectie tussen Pedro en Andrès – mooi hoe de een op een gegeven moment lijkt wakker te schieten uit de nachtmerrie van de ander. Maar Hofmanns uitwerking is niet zozeer griezelig als wel unheimisch, dromerig en hier en daar verrassend scherp en geestig.

De ambitie van de regisseur en scenarist reikt ver, in Tiempo compartido. De film werkt als satire over de vermaaksindustrie, hoe de vermeende elite het recht denkt te hebben om – ten koste van de minderbedeelden – te worden bediend en gepamperd. Alsof je kijkt naar een lekker dwarse interpretatie van A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again, het beroemde cruiseschipessay van schrijver David Foster Wallace. Ook verhaalt Hofmann over klassenverschil: de kleine irritaties van Pedro verraden grote minachting van de familie Bonilla, terwijl hij niet ziet hoezeer zijn kortgehouden zoon opbloeit onder een wat vrijpostigere levenshouding. Ten slotte is er de tamelijk genadeloze kritiek op Amerikaans imperialisme, sterk vertegenwoordigd door RJ Mitte (de zoon van Walter White uit tv-serie Breaking Bad) als de glad én ongemakkelijk ogende griezel die het hele bestaan in marketingslogans denkt te kunnen vatten.

Hofmann toont bovendien consequent een fijnzinnig gevoel voor stijl. Met zorg uitgedachte beeldkaders, talloze scènes gefilmd bij schitterend donkerblauw avondlicht, een geluidsband vol dissonante muziek, de reclame voor het resort tijdens de aftiteling, een ode aan de Windowlicker-videoclip van Aphex Twin – alles draagt bij aan precies de beoogde, koortsachtige bevreemding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.