THRILLERS

De Britse Helen Dunmore schreef gedichten, jeugdboeken, verhalen en drie romans, waarvan A Spell of Winter werd bekroond met de belangwekkende Orange Prize, een aan vrouwen voorbehouden literatuurprijs die in haar geval gepaard ging met 78 duizend gulden....

Zichzelf niet meer

Simone, 38, juriste, heeft net een baan aangenomen als arrondissementsrechter in de hoop zo haar gezin te redden van de financiële ondergang. Haar man Donald, een architect, staat aan de rand van bankroet en overspannenheid.

Vanwege de nieuwe baan is het gezin verhuisd van Londen naar een stille kuststreek. Zij is dol op de ruige natuur, maar hij en de kinderen haten het isolement, de dorpelingen en het koude huis met zijn nieuwe geluiden. De twee zoontjes zijn te jong om te begrijpen dat Simone door de omstandigheden een werkpaard is geworden; ze keren zich van haar af omdat ze er nooit is en omdat ze zo vaak boos is op hun vader. Dat is niet vreemd, want hij paart dwangmatige zuinigheid aan onverantwoorde investeringen in de hoop op nieuw kapitaal.

De baan is intussen ook geen pretje, omdat Simone dagelijks beslissingen moet nemen die ingrijpen in het leven van onbekenden. Geenszins een vredig en ontspannen bestaan, met als basis niet direct een warm nest dat bescherming biedt bij problemen.

Want die komen er natuurlijk: in de vorm van Michael, Simone's meer verdrongen dan vergeten Amerikaanse jeugdliefde. Ze leerde de tien jaar oudere Michael en zijn vriend kennen toen ze achttien was en werkte in een Amerikaans zomerkamp. Volgden een paar broeierige maanden waarin Simone erachter kwam dat het toch wel heel moeilijk doordringen was tot twee mannen die samen de Vietnam-oorlog hadden beleefd.

Grote verbazing dus als er twintig jaar later ineens post arriveert uit New York, afzender Michael. De enveloppen bevatten ook foto's, indertijd spelenderwijs en op haast naïeve manier tot stand gekomen, maar toch van het soort dat je liever niet geopenbaard ziet. De toon van het geschrevene is echter vol heimwee naar de periode waarin Michael en Simone samen waren, de periode voordat hij - zo blijkt nu - voor jaren in een inrichting verdween.

Wat wil Michael? Haar chanteren? Het duurt lang voor Simone erachter is.

Het is Dunmore's verdienste dat je bijna tegen je wil blijft lezen. Haar observaties smaken naar meer, zoals de psychologische parallellen tussen Donald en Michael - twee mannen die niet zichzelf meer zijn. Daarom is het jammer dat haar plot zo doorzichtig is, haast armzalig van opbouw. Misschien had het zelfs wel zonder de onvermijdelijke dode gekund. Your Blue-Eyed Boy bezorgt de lezer het soort buikpijn dat sluipenderwijs omslaat in een deprimerende beklemming. Dat is al knap genoeg.

Jacomijn de Raad

Twijfels in Oslo

De Noorse Unni Lindell schreef tot nu toe - bekroonde - kinder- en jeugdboeken. Haar debuutroman is in Noorwegen al een van de hoogtepunten van de misdaadliteratuur genoemd en wordt verfilmd. Met Het 13de sterrenbeeld (Signature; * 37,50) doet ze op sommige momenten denken aan de Britse Elizabeth George, die de lezer haar boeken insleurt (en hem niet meer loslaat), waarbij ze problemen van thuis verweeft met die op het politiebureau.

Een klein stukje papier met daarop een regel uit een wiegelied plaatst een 'gewone' moord in een heel ander daglicht. Zou hier een seriemoordenaar aan het werk zijn? Hoofdinspecteur Ingeborg Myklebust en inspecteur Cato Isaksen beginnen een race tegen de klok.

Lang voordat Cato het in de gaten heeft, merkt de lezer al dat de psyche van de onbekende moordenaar verweven raakt met Cato's privé-leven. Maar Cato heeft het nog veel te druk met een ander probleem: hij heeft zijn vrouw Bente verlaten voor zijn vriendin Sigrid, maar slaat aan het twijfelen.

Het speurwerk van de politie van Oslo leidt uiteindelijk naar het Blijf van m'n Lijf-huis in de Noorse hoofdstad. Alleen de ontknoping gaat net één persoon te ver. De verklaring van het waarom, net te gemakkelijk, betekent een anticlimax.

Nanda Troost

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden