Drama

Three Times

Drie stijlen, smaken en kleuren

De Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien houdt van roken. Een sigaret opsteken is in zijn drieluik Three Times een kunst. Eerst het vuur erin, dan een weldadige trek, en vervolgens enkele seconden zwijgend de nicotine consumeren. Een moment van genot en bezinning.


Three Times begint in een biljartcafé dat blauw staat van de rook. Ballen rollen over een groen laken, een meisje steunt op een keu, een man concentreert zich op zijn stoot. Op de achtergrond klinkt de klassieker Smoke Gets In Your Eyes van The Platters.

Dit eerste deel, Een tijd voor de liefde genaamd, speelt in 1966 en gaat over de relatie tussen een militair en een meisje dat werkt in het biljartcafé. Hij valt als een blok voor haar, en blijft liefdesbrieven schrijven nadat hij is weggeroepen door het leger. Zij wacht vergeefs. Uiteindelijk besluit ze in een andere stad aan de slag te gaan.

Oorspronkelijk zou Three Times door drie regisseurs worden gemaakt. Toen er problemen ontstonden met de financiering, besloot Hou alle delen op zich te nemen. De film over liefde, herinnering en vrijheid werd een film over de filmmaker Hou zelf. De drie delen van Three Times zijn te zien als een overzicht van zijn oeuvre - van zijn eerste, statische producties tot Millennium Mambo (2001), waarin hij de camera door de straten van Taipei jaagt, achter hippe jongeren aan.

Net als in zijn vroege werk verbindt Hou in Three Times het verleden van Taiwan met de hedendaagse maatschappij, en ook ditmaal laat hij in de diverse tijdsgewrichten dezelfde acteurs voorbij komen. Alleen houdt hij het nu overzichtelijk: tussen de drie delen - spelend in 1966, 1911 (een tijd voor vrijheid) en 2005 (een tijd voor de jeugd) - is het verschil eigenlijk helemaal niet zo groot.

De sociale controle en de overheidsdwang zijn in 2005 weliswaar verdampt, maar daarvoor in de plaats kwamen de codes en wetten van de welvaartsmaatschappij. De zangeres Jing, die haar liefdesleven en haar werk door elkaar laat lopen, heeft geen greep op haar bestaan. Zij kan niet kiezen tussen haar vriendin en een vlotte fotograaf, en drukt haar gevoelens alleen nog maar uit in sms-berichten.

De kracht van het beeldschone Three Times is de vanzelfsprekendheid waarmee Hou van stijl, kleur, en smaak verandert. Veel informatie over de personages wordt niet gegeven, en toch is het door de precieze vertelstijl mogelijk hun levens binnen te treden. Levens die draaien om een onvervuld verlangen naar de liefde, om het zoeken naar geluk, en het beklemmende gevoel dat die zoektocht zelden tot een bevredigend resultaat leidt.

Wat rest, is het plezier van een sigaret. Of beter: het genot van die eerste trek, en de rook die triomfantelijk door het lijf giert.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden