Albumrecensie The Dream Syndicate

These Times van The Dream Syndicate klinkt als een urgente eigentijdse herinterpretatie van zichzelf ★★★☆☆

Pop

The Dream Syndicate

These Times

Anti/Epitaph

Een selecte groep oudere liefhebbers van Amerikaans alternatief veerde juichend op toen Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate herenigde, de band waarmee hij in de jaren tachtig het boegbeeld was van de ‘Paisley Underground’ uit de omgeving van Los Angeles: lichte westcoast-psychedelica gemengd met grimmiger rockvarianten.

In die botsing van licht en donker zat ’m de spanning, ook bij bloedbroeders als Rain Parade en Green on Red.

These Times is het tweede album sinds de hereniging, die geslaagd mag heten, want de groep klinkt hier – vaker dan op voorganger How Did I Find Myself Here? (2017) – als een urgente eigentijdse herinterpretatie van zichzelf: hoogtepunten als Black Light (fijn orgeltje) en Still Here Now (prachtig gelaagd gitaarwerk) zijn daar krachtige voorbeelden van.

De eerste helft van het album is sterker dan de tweede (in een stuk als The Whole World’s Watching verslapt de aandacht wat), maar in Recovery Mode lonkt de groep overtuigend naar verweesde R.E.M.-fans die weer eens een goede gitaarband van dat type willen zien spelen. 

Dat kan op 17 oktober, wanneer The Dream Syndicate naar Utrecht komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.