RecensieRadio Filharmonisch

Theo Loevendie gaat en kan in zijn nieuwe werk La calle alle kanten op ★★★★☆

Of het orkest nou speelt met baslijnen of schmierende glijtonen laat horen: het Radio Filharmonisch onder Ludovic Morlot is beregoed.

Dirigent Ludovic Morlot.Beeld Lisa Marie Mazucco

Zou Theo Loevendie tijdens het componeren van La calle hebben geweten dat zijn nieuwe stuk samen met Bartóks Concert voor orkest op het programma zou staan? Het moet bijna wel, zoveel trekjes hebben de werken gemeen – al was het maar de trommel die in beide een prominent solootje heeft. En al duurt La calle maar een kwartier, ook hier krijgen vrijwel alle instrumenten de kans om solistisch even te schitteren.

Het nieuwe werk, dat de 89-jarige Loevendie schreef voor het Radio Filharmonisch Orkest, is gebaseerd op het principe van de passacaglia: een baslijn van een aantal maten die steeds wordt herhaald, waarbij telkens andere tegenstemmen klinken. De componist hanteert het beeld van een straat (calle) waar je steeds andere mensen tegenkomt.

Hij kan daar hoorbaar alle kanten mee uit, zodat de straat erg veel hoekjes omslaat. Bovendien is de dragende baslijn minder herkenbaar dan bij een componist als Bach, zijn grote voorbeeld. Na tal van pakkende omzwervingen spelen de trombones curieus genoeg een melodie met schmierende glijtonen, die de componist niet zonder reden als een ‘smartlap’ betitelt. Waarna de muziek zachtjes wegebt.

In Rachmaninovs Tweede pianoconcert vertoonde solist Alexander Romanovsky de neiging om melodietonen achter elkaar te zetten alsof hij een muurtje metselt. Bij Rachmaninov draait het hoe dan ook meer om atletiek dan om muziek.

Bartóks meesterlijke Concert voor orkest was een volstrekte tegenpool. Onder Ludovic Morlot paarde het Radio Filharmonisch stuwkracht aan wonderbaarlijke versmeltingen en liet het weer eens overtuigend horen wat een beregoed orkest het is.

La calle

Klassiek

★★★★☆

Nieuw werk van Theo Loevendie door het Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Ludovic Morlot

15/2, Concertgebouw, Amsterdam.Nog te beluisteren op radio4.nl

Lees onze eerdere concertrecensies

Opera Melancholica is vernuftig, maar te ver uitgesmeerd. Helaas acht de regisseur het nodig zijn visie nader te verklaren door twee prologen

Bij het Meesterpianisten-debuut van Igor Levit gaan kracht en delicatesse moeiteloos samen. Al in het begin van Wagners Parsifal wordt hoorbaar hoezeer hij de timbres van de piano kneedt en naar zijn hand zet.

Solist Rudolf Buchbinder speelt helder en elegant, maar niet van kracht ontblootZijn voordracht sluit perfect aan bij het geluid van de Sächsische Staatskapelle Dresden. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden