Theeb: benauwend survivaldrama als opzichtige metafoor

Wat begint als een Kuifjeachtig avontuur wordt een benauwend survivaldrama. Moderniteit en rebellie dringen het vredige, naïeve, door een klein jochie gesymboliseerde pelgrimbestaan binnen.

Theeb, een ernstig ogend jongetje met eigenwijs piekhaar, ligt in een van de eerste scènes van Theeb naast zijn volwassen broer Hussein tijdens een schietoefening in het zand. Als het Theebs beurt is te vuren - de loop zwiept bij het aanleggen vervaarlijk heen en weer - blijkt het magazijn leeg. Verbaasd en een tikje bozig kijkt hij naar zijn wapen. Kogels, zegt Hussein vaderlijk, krijg je pas als je weet hoe je moet richten.

Ongeveer halverwege dit debuut van de in Jordanië woonachtige Britse filmmaker Naji Abu Nowar - we zijn in het Ottomaanse Rijk anno 1916 - is het zover: beide broers liggen opnieuw naast elkaar, maar nu moeten ze overleven. Hussein, oudste zoon van een juist overleden sjeik, werd door zijn bedoeïenengemeenschap op pad gestuurd met een Britse soldaat en Arabische woestijngids. Theeb volgde zijn broer stiekem, sloot zich tegen de zin van de soldaat aan en liep zodoende ook in een hinderlaag, met échte kogels.

Wie die overvallers met hun 's nachts zo griezelig galmende schreeuwstemmen zijn, waar de expeditie eigenlijk naartoe ging en wat er buiten zijn zichtveld überhaupt aan de hand is, leert Theeb vanaf nu in ziedend tempo, terwijl hij vecht voor zijn leven.

Perspectief

Regisseur Abu Nowar, die in interviews de westerns van Akira Kurosawa, Sergio Leone en John Ford tot zijn voornaamste inspiratiebronnen rekent, beperkt zich van begin tot eind slim tot het perspectief van de kleine Theeb: wat begint als Kuifjeachtig avontuur, wordt een benauwend survivaldrama. Politiek beperkt zich tot flarden van grotemensengesprekken en, ook voor kleine jongetjes onontkoombaar, fluitende kogels.

De plot is eenvoudig, hoewel aan het oppervlak wellicht iets te rechtlijnig, maar op de achtergrond dringen moderniteit (treinen, internationale handel) en rebellie het vredige, naïeve, door een klein jochie gesymboliseerde pelgrimbestaan binnen.

Dat Theebs eigen overlevingsdrama daarbij niet helemaal overtuigt - het dient net iets te opzichtig als metafoor voor ontluikende sociale en culturele verandering - is jammer, maar het pienter-ogende hoofdrolspelertje Jacir Eid Al-Hwietat maakt veel goed: zijn Theeb is een mooi, vroegoud personage in de beste traditie van het coming-of-age-genre.

Theeb. Drama. Regie: Naji Abu Nowar Met Jacir Eid Al-Hwietat, Hussein Salameh Al-Sweilhiyeen, Jack Fox 100 min., in 10 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.