Theatercritici moeten niet zuur zijn maar altijd kritisch

Theater volgens Janssen

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Hein Janssen.

'Ik denk dat we de premières van The Sound of Music en Dorus maar eens moesten overslaan.' 'Maar waarom dan?' 'Albert Verlinde laatst niet gezien in RTL Boulevard? Alleen maar zeiken over critici die altijd zuur zijn en geen idee hebben waarvoor de mensen in het land graag naar bioscoop en theater gaan. Maar intussen ons wél weer uitnodigen om zijn nieuwe producties te komen recenseren.'

'Ach, Albert Verlinde. Wij schrijven voor de lezers, en die hebben er recht op te weten wat onze deskundige critici van The Sound of Music en Dorus vinden. Wij schrijven niet voor de BV Albert V.'

En dus trof u woensdag in de Volkskrant toch een recensie van The Sound of Music aan. Vier sterren nota bene. Nu maar hopen dat het publiek toestroomt. Hoewel, de Wet van Verlinde luidt: slechte recensies in de Volkskrant, volle zalen in het land. Zoals zijn vorige musical Sonneveld bewees. Sterker nog: begin volgend jaar komt er een verlenging in het DelaMar Theater in Amsterdam.

Zure recensenten. Ook Hadewych Minis heeft er meer dan genoeg van. In de nieuwe HP/De Tijd zegt ze daarover: 'Recensenten, en dan met name literatuur- en theaterrecensenten, zijn toch vaak mensen die zelf het vak hebben willen uitoefenen, maar daarin niet zijn geslaagd. Daarom zijn ze zo zuur.'

Nee Hadewych, nooit serieus overwogen acteur te worden, kunstjournalistiek is een nobel vak. En verwar kritisch alsjeblieft niet met zuur, dat gebeurt al meer dan genoeg.

Overigens vindt Minis dat alle Nederlanders zuur zijn, en allesbehalve enthousiast. Wij zouden een voorbeeld moeten nemen aan Frankrijk, vindt zij, waar op elke hoek van de straat een standbeeld van een geslaagd kunstenaar staat.

Hadewych Minis zelf is zeker geslaagd, en veelzijdig. Stoer zegde ze haar vaste contract bij Toneelgroep Amsterdam op om nieuwe wegen in te slaan. Ze werd een gedreven zangeres, speelde Rachel Hazes in de musical Hij gelooft in mij en won een Gouden Kalf voor haar rol in de film Borgman. Als geen ander verdient ze een standbeeld. Misschien kan winkelketen Kruidvat, waaraan ze al een paar jaar haar markante stem ter beschikking stelt, als sponsor optreden.

Over de rol van de kunstkritiek wordt binnenkort weer eens een debat georganiseerd, dit keer door Het Nederlands Toneelverbond. Een van de stellingen luidt: 'Hebben theatermakers en critici niet uiteindelijk hetzelfde belang: een bloeiende en rijke theatercultuur? Is de tijd aangebroken voor een verbond?'

Een verbond tussen theatermakers en critici? Ik moet er niet aan denken. Oké, ik flirt ook weleens met een actrice, en trouwens ook weleens met een acteur. En ik drink af en toe een biertje met een regisseur. Uitwisseling van opvattingen, gedachten, opinies, allemaal prima. Maar een verbond om samen tot een rijke en bloeiende theatercultuur te komen - zo werkt het niet. Voor die bloei zijn de theatermakers zelf verantwoordelijk. En daarna wil ik er maar al te graag over schrijven. Enthousiast, met liefde, kritisch.

Maar nu eerst: standbeelden! Maar voor wie? Ik zou maar moeilijk kunnen kiezen: Ivo van H., Johan S. of Theu B.? Dan toch maar Albert V. Waar zullen we hem neerzetten?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.