The Worse Things Get...

Het is een hartverscheurend persoonlijk album geworden, beheerst, gestileerd, sensueel en afwisselend

Het sterke album Middle Cyclone (2009) bracht de Amerikaanse Neko Case haar grootste succes tot dusver, maar het was haar niet gegeven er rustig van te genieten: ze verloor haar beide ouders, die haar geen gelukkige jeugd hadden kunnen bieden.

En ook vrienden en dierbaren stierven. Ze rouwde, raakte depressief, maar ging haar radeloosheid te lijf en kocht eindelijk de boerderij waar ze ooit zegt te willen sterven, in Vermont. Ze begon er een nieuw leven.

De onhandelbaar lange titel van haar zesde album op eigen naam (haar werk met de Canadese indieband The New Pornographers niet meegeteld) verwijst naar haar worsteling.

Het is een hartverscheurend persoonlijk album geworden, dat toch nooit melodramatisch wordt omdat het zo beheerst, gestileerd, sensueel en afwisselend is: de emoties worden erdoor in bedwang gehouden, als het ware.

Case (42) zingt mooier dan ooit op deze troostrijke plaat, waarop ze haar 'basisgenre' van weleer (alternative country) ontstijgt. Muzikale vrienden als Howe Gelb (Giant Sand), M. Ward en leden van My Morning Jacket leverden gastbijdragen.

Het mooist zijn de momenten waarop woede en verdriet doorsijpelen in songs die een andere gemoedstoestand suggereren: het soulvolle Night Still Comes, de fragiele Nico-cover Afraid of de verraderlijke single Man, die krachtig en strijdbaar klinkt, maar siddert van verdriet: 'I'm a man/ That's what you raised me to be.'

Eind november komt Neko Case met haar band naar Utrecht voor een optreden in het kader van het festival Le Guess Who.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden