The Wolfpack toont het bizarre levensverhaal van zes broers

Film kijken kan een vlucht zijn uit de werkelijkheid. Film spélen ook, toont de bizarre documentaire The Wolfpack, over zes broers die lange tijd zaten opgesloten. Crystal Moselle wist meteen dat ze goud in handen had na een bijzondere ontmoeting in Manhattan.

De acteurs van The Wolfpack met regisseur Crystal Moselle. Beeld getty

Crystal Moselle (35) liep op een dag over First Avenue in New York, een van de drukste straten van Manhattan, een bijenkorf vol opvallend geklede mensen. Toch zag ze in de massa juist deze zes schuchtere jongens met lang zwart haar, zonnebrillen en identieke kleding. Niet trendy, wel cool. 'Ik rende ze achterna, instinctief', zegt ze via Skype. Ze vroeg of ze broers waren. Dat was zo. De Angulo-broers stelden zich voor als Mukunda, Narayana, Govinda, Bhagavan, Krisna en Jagadesh.

Bingo, dacht de jonge filmmaker. De jongens waren ook direct geïnteresseerd in Moselle, een knappe, vrolijke dame vol New Yorkse pit. Toen ze vertelde dat ze filmmaker is, lichtten hun ogen op. 'We're interested in getting into the business of film making', was hun archaïsch geformuleerde, kenmerkende manier van antwoorden. Zo ontstond in 2010 een bijzondere vriendschap. De gesprekken gingen vooral over films (hun gedeelde passie), maar Moselle begon hen ook direct te filmen.

Uiteindelijk leidde de ontmoeting tot de bejubelde documentaire The Wolfpack, die vanaf vandaag in Nederlandse filmhuizen draait. Jarenlang volgde Moselle de familie Angulo, waarin zeven kinderen het slachtoffer worden van de onorthodoxe opvoedstijl van Oscar en Susanne, een merkwaardig stel. Maar de film laat vooral zien hoe de kinderen op creatieve wijze aan die pijnlijke realiteit ontsnappen.

Crystal Moselle. Beeld getty
Beeld x

Familieleed

In het begin wist Moselle nog niet van het familieleed. Dat de alcoholistische vader Oscar - bezeten door de Hare Krishna - zijn zes zoons, hun verstandelijk beperkte zusje Visnu en moeder Susanne jaren opsloot in een krap vierkamerappartment op de 16de verdieping van een flat. Omdat hij bang was voor slechte invloeden van buitenaf kregen de kinderen thuis les van hun moeder. Soms ging de familie één keer per jaar naar buiten, soms het hele jaar niet. De broers zochten hun toevlucht in films: kijken en naspelen, met kostuums en al.

Die fantasiewereld greep Moselle als eerste. Ze filmde hoe de jongens klassiekers als Pulp Fiction naspeelden, met scripts die ze overschreven van de tv en in zelfgemaakte kostuums, zoals een Batmanpak van pizzadozen en yogamatten. De ouders sputterden niet tegen. 'Omdat ik filmmaker ben en hun kinderen gek zijn op films, kon ik mijn gang gaan. De jongens waren toen ook al aan het uitbreken, ze deden wat ze wilden en hadden het huis overgenomen.' The Wolfpack toont vooral hun eerste stappen in de buitenwereld.

Het duurde een maand of acht voordat Moselle doorkreeg waar het escapisme vandaan kwam. 'Een belangrijk signaal was toen Govinda tegen me zei: jij bent onze enige vriend.'

Langzaam puzzelde de filmmaker het verleden in elkaar aan de hand van interviews met de jongens en hun ouders - en deprimerende familiefilmpjes waarin de jongens nooit lachen, omdat waanbeelden en woede van hun vader nooit ver weg zijn. Narayana, in de film: 'Ik gebruik altijd een metafoor voor onze jeugd. Hij was de landeigenaar en wij de landarbeiders.' Waarop broer Mukunda zegt: 'Of een gevangenis, als je het dramatischer wilt omschrijven. 's Avonds ging de celdeur op slot.' 'Hij was de cipier.'

Crystal Moselle, Regisseur van The Wolfpack 2015 tijdens het filmen. Beeld x

Welbespraakt

Alle zes jongens zijn opvallend welbespraakt en pienter, ofschoon ze opgroeiden in onderdrukking en sociale isolatie. 'Dat is te danken aan hun moeder Susanne, een eloquente vrouw, die de kinderen veel liet lezen', zegt Moselle. 'De jongens hadden geen internet waarmee ze afleiding konden zoeken en zijn enorm gefocust. Al die films zullen hen ook erg hebben gevormd. In filmconversaties hoor je weinig eh's enzo. Ik denk dat ze daarom zo praten.'

De Angulo's zijn de droom van iedere filmmaker. Ze hebben een bizar levensverhaal, dat ze ook nog goed kunnen verwoorden en illustreren met prachtige, spookachtige beelden.

Moselle hoefde niet veel te doen. Ze stelde zich vooral op als hun vriendin en klankbord. 'Ik wilde niemand pushen en liet de jongens gewoon vertellen wat ze wilden vertellen.' Maar had Moselle niet iets dieper moeten graven? Narayana zegt op een gegeven moment dat hij zijn vader niet meer onder ogen wil komen: 'Sommige dingen kun je niet vergeven. Met sommige dingen kun je niet leven.' Achter zijn getekende snor en bakkebaarden zie je een vermoeid gezicht dat vecht tegen de tranen. De kijker hoopt dat Moselle doorvraagt, maar nee. 'Dit is wat hij wilde blootgeven', zegt ze. 'Geen details. Toch toont de film zeker zijn pijn.'

Bij, zombie, octopus...

Filmmaker Crystal Moselle (foto) raakte tijdens het maken van The Wolfpack bevriend met de Angulo-broers en hielp hen daarna hun eigen productiehuis opzetten. Dit Wolfpack Pictures bracht onlangs samen met VICE een tamelijk abstracte korte film uit, getiteld Mirror Heart. 'De film gaat over een samenwerking tussen een levengrote bij, een mobieltje, een octopus en een zombie', zegt Makunda Angulo in the making of, die evenals de korte film zelf op YouTube is te zien. Natuurlijk maakten de broers zelf alle kostuums. En ook moeder Susanne was bij de productie betrokken.

Evenwichtige weergave

De filmmaker wilde vooral niet haar eigen oordeel in de film stoppen, dat is aan het publiek. Zo confronteert ze vader Angulo slechts eenmaal: 'Heb je ooit overwogen excuses aan te bieden?' Waarna Oscar dingen mompelt als: 'Ik wou dat het anders was gelopen.'

Moselle vindt dat ze de vader hard genoeg heeft aangepakt. 'Ik heb veel gesprekken met hem gehad. De film is een evenwichtige weergave. Je ziet zijn ontkenning, maar niet mijn oordeel.' Het enige dat Moselle kwijt wil over de opvoedfouten van de ouders: 'De moeder is net zo goed het slachtoffer.'

Volgens Moselle laat de film vooral zien hoe veerkrachtig de mens is in het overkomen van angst. 'De kracht van verbeelding is veel groter dan we denken.' Het is grappig dat de Angulo-broers door het grote internationale succes van The Wolfpack nu de filmsterren zijn die ze in hun jeugd speelden. Met Moselle én hun moeder reizen ze de wereld over om de film te promoten. Alle bezochte steden worden vergeleken met films die ze kennen uit hun jeugd. Moselle ziet zichzelf als 'een soort peetmoeder' van de jongens en beschermt hen dan ook als zodanig.

Bezorgd

De exposure is immers al veel voor plotseling doorgebroken tienersterretjes, maar voor deze vijf jongens is de overgang nog veel groter. 'Ik was erg bezorgd', zegt Moselle. 'Maar vanaf het moment dat de jongens het podium op stapten, zag je: dit zijn performers. Het lijkt alsof ze beter omgaan met een groot publiek dan met persoonlijke relaties.' Gelukkig hebben ze elkaar nog.

De Angulo-broers beseffen dat hun fifteen minutes of fame zo voorbij zijn. 'Ze gaan niet naar fancy feestjes', zegt Moselle. Ieder van hen werkt hard aan zijn toekomst. De een is personal assistent, de ander milieuactivist, weer een ander werkt in een yogastudio. Enkelen gingen het huis uit, sommigen veranderden hun voornaam of knipten hun haar. Hun moeder is trots, zegt Moselle. 'De vader accepteert het.' Moselle hielp de broers ook hun eigen productiehuis op te zetten, zodat ze hun unieke kijk op de wereld kunnen vertalen naar hun favoriete medium: film. Over een paar jaar dus een vervolg? Wie weet, zegt Moselle. 'Al zouden de jongens zeggen: we don't believe in sequels.'

The Wolfpack (****)

Wat The Wolfpack zo aangrijpend maakt, is dat de broers zich met zo veel energie en vastberadenheid aan hun ingesnoerde bestaan ontworstelen. Debuterend regisseur Moselle hoeft alleen maar te registreren om duidelijk te maken welk trauma de jarenlange isolatie van de buitenwereld oplevert. Lees de recensie hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.