Background

The White Stripes: hard meppend meisje en frontman met een goeie kop

Precies wat The White Stripes zo herkenbaar en krachtig maakte, werd een blok aan het been van frontman Jack White. Nu is de band officieel uiteengevallen.

The White Stripes. © EPABeeld epa

Echt verrassend was ze niet, de melding dat The White Stripes uit elkaar zijn. Het rockduo uit Detroit stond al jaren op non-actief: het laatste studioalbum verscheen in juni 2007, het laatste optreden was in september van dat jaar.

Frontman en songschrijver Jack White hield zich sindsdien met van alles bezig (zijn andere bands The Raconteurs en The Dead Weather, zijn platenlabel) maar niet met The White Stripes, de rockband waarmee hij een ster werd en die een van de belangrijkste van het voorbije decennium was.

Verliefd, getrouwd, gescheiden
De bandleden ontmoetten elkaar begin jaren negentig. Zij (1974) heet echt Meg White, hij (1975) eigenlijk John Anthony Gillis. Ze werden verliefd en trouwden in 1996, waarbij Jack de achternaam van Meg aannam. Ze richtten in 1997 hun band op en presenteerden zich in interviews als broer en zus. Hoe het echt zat, werd pas ver na de doorbraak bekend, toen Jack en Meg alweer waren gescheiden.

De eerste twee albums trokken weinig aandacht. Nummer drie, White Blood Cells (2001), bracht een doorbraak. Net als Nirvana tien jaar eerder brachten The White Stripes de alternatieve rock in een wat kleurloze tijd terug naar de essentie: pakkende songs met hortende gitaarriffs, geënt op rauwe blues en garagerock.

Goeie kop
Jack bleek precies de charismatische frontman die de alternatieve rock nodig had: rijzige gestalte, goeie kop, zwijgzaam, enigmatisch. De band had gevoel voor stijl: alles wat met The White Stripes te maken had (kleding, décor, hoesfoto's) was uitgevoerd in rood, zwart en wit. Dat dat idee deels Nederlands was, erkende de band door het tweede album De Stijl te noemen (2000).

Gruwelijk hard meppend meisje
De duobezetting intrigeerde: Jack op gitaar, met achter hem alleen een klein, stoïcijns, maar gruwelijk hard meppend meisje op drums. Samen produceerden ze een rockgeluid waarvan je haast niet kon geloven dat het van slechts twee mensen afkomstig was.

Een herkenbaar geluid en imago: het zijn belangrijke zaken, maar om echt wereldberoemd te worden, heb je een lijflied nodig, een hit die groter wordt dan de band zelf. Die hit bleek in 2003 op het album Elephant te staan: Seven Nation Army.

Juist de zaken die The White Stripes zo herkenbaar en krachtig maakten, werden Jack gaandeweg een blok aan het been: hij wilde niet meer in zijn eentje frontman zijn, hij wilde af van de duoformule, de kleuren en Seven Nation Army.

In The Raconteurs en The Dead Weather vond hij wat hij zocht: de eerste band heeft twee gelijkwaardige frontmannen (White en zijn vriend Brendan Benson), de tweede heeft een zangeres als blikvanger, zodat White 'gewoon' bandlid kan zijn.

Afscheid Meg White
Jack White blijven we wel tegenkomen. Zijn achternaam zal ook White blijven: zelfs de kinderen uit zijn tweede huwelijk heten zo. Het einde van The White Stripes zou echter wel eens het afscheid kunnen betekenen van Meg, aan wie singer/songwriter Ray LaMontagne in 2008 zijn liefde betuigde in het liedje Meg White: 'Meg White, I saw you on the big screen/ Old Jack was keen/ But you stole the scene.'
Ze moet ervan hebben gebloosd in White Stripes-rood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden