Review

The Wall lijkt op nieuwe rockopera

Je kunt veel beweren over Pink Floyds The Wall, maar niet dat de thematiek van Roger Waters' 32 jaar oude conceptalbum gedateerd is: oorlog, leed, propaganda, politieke leugens, indoctrinatie en de muren die dat opwerpt.

Roger Waters in het Gelredome. Beeld getty

In het Arnhemse Gelredome, waar Waters dit weekend tweemaal een visueel buitengewoon indrukwekkende '2011-variant' van zijn magnum opus uitvoerde (maandag volgt een derde voorstelling), leek het wel alsof de nu 68-jarige bassist een nieuwe rockopera uitvoerde, geïnspireerd door Irak en Afghanistan, door Khadafi en Berlusconi. Zo bezien is The Wall een vitaal werk.

No fucking way
'Fear builds walls,' stond op de T-shirts van de kinderen die Another Brick In The Wall kwamen meezingen (blijft trouwens wennen: de sleutelhit is niet de finale, maar zit aan het begin) en even later werd op de muur het antwoord geprojecteerd op de vraag (in Mother) of je de regering moet vertrouwen: 'No. Fucking. Way.'

The Wall in de revisie, Roger Waters achtte de tijd er om allerlei redenen rijp voor, en zijn oude Pink Floyd-collega's (of de bandnaam) heeft hij daar niet bij nodig: de succesvolste dubbel-lp ooit is een Waters-plaat.

Duizelingwekkende beeldeffecten
De originele productie uit 1979 vormde het uitgangspunt, maar op technisch vlak er is tegenwoordig veel meer mogelijk, dus waren er duizelingwekkende beeldeffecten, driedimensionale projecties en een bijna griezelig perfect zaalgeluid. Angstgekrijs, het klapwieken van helikopters; de geluiden kwamen van alle kanten.

Het dichtbouwen (gedurende de eerste helft) en uiteindelijke instorten (aan het eind, na de pauze) van de immense witte muur was van alle theatrale elementen eigenlijk nog het minst spectaculair, maar ook wel prettig 'old skool', eigenlijk.

Protserig en over the top? Ja, natúúrlijk was het dat. Na twee minuten hadden we al twee vuurwerkshows en een overscherend, mitraillerend gevechtsvliegtuig gezien en had Waters zich al eens verkleed (lange, zwartlederen jas met zonnebril). Een rockmuzikant die nu zoiets verzint, zou gierend worden uitgelachen, maar voor eigentijdse rockcultuur kwam het publiek niet naar Arnhem, dus dat dondert allemaal niet.

Muziek meest gedateerd
Dat laat onverlet dat van alle componenten van de voorstelling (thematiek, beeld, geluid) de muziek zelf in Arnhem het meest gedateerd bleek. Nu het geheel op technisch en visueel vlak aan de eisen van 2011 voldeed, viel de traagheid op van het stuk, dat vaak onverstoorbaar de tijd neemt tussen twee afgewerkte songs in.
Roger Waters kan nog altijd boos worden over de uitspraak van Pink Floyd-gitarist David Gilmour dat hij weliswaar niet véél bijdroeg aan The Wall, maar wel het mooiste liedje schreef: Comfortably Numb.

Eerlijk is eerlijk, Gilmour heeft gelijk: toen Robbie Wyckoff in Arnhem Comfortably Numb zong, hoog boven de geheel voltooide muur, kon je je ogen sluiten en was visueel spektakel even overbodig. Je zou kunnen zeggen dat het programma wat meer van die momenten had kunnen gebruiken, maar ja, dan was het niet The Wall geweest.
Menno Pot

Roger Waters: The Wall Live. Gelredome, Arnhem, 9 april. Herhaling: vanavond.

Volg de Volkskrant op Twitter
Word vriend van de Volkskrant op Facebook

The Wall

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.