recensie film

The Violin Player ontaardt in gemakzuchtig melodrama ★★★☆☆

Filmstil van The Violin Player.

The Violin Player

Drama

★★★☆☆

Regie Paavo Westerberg.

Met Matleena Kuusniemi, Olavi.

Uusivirta, Kim Bodnia.

124 min., in 13 zalen.

Vrijen en muziekmaken: in het Finse drama The Violin Player krijgt het een dezelfde extreme close-ups als het andere, met een camera die haast de huid van de hoofdpersonages raakt of als een strijkstok langs de snaren van hun violen scheert. Duidelijker had schrijver-regisseur Paavo Westerberg muziek en lust niet aan elkaar kunnen koppelen, als de krachten die veertiger Karin (Matleena Kuusniemi) voortstuwen én omver dreigen te blazen.

Aan het begin van The Violin Player (oorspronkelijke titel: Viulisti) is Karin nog een wereldberoemd violist, en speelt ze met dirigent en ex-minnaar Björn (Kim Bodnia) de sterren van de hemel in Mendelssohns vioolconcert - een compositie die in de film een hoofdrol zal blijven vertolken. Vlak na het concert wordt Karin het slachtoffer van een aanrijding; de film maakt een sprong in de tijd en Karin blijkt het vreselijke ongeluk wonderwel te hebben overleefd. Alleen haar linkerhand wil niet meer, waardoor vioolspelen quasi onmogelijk is geworden. Lesgeven op het conservatorium, méér zit er niet in voor Karin.

Zonder viool verliest Karin alle levenslust, hoezeer haar toegewijde maar onbegrijpende echtgenoot
Jaakko haar ook op andere gedachten probeert te brengen. Westerberg, die als acteur in meerdere films opdook (ook in deze heeft hij een rolletje) en met The Violin Player zijn regiedebuut maakt, brengt die wurggreep uitstekend over. Actrice Kuusniemi is sterk in de hoofdrol: wanneer Karin noodgedwongen
afscheid neemt van haar geleasde Stradivarius en nog één keer naar het instrument in de kist wil kijken, geloof je meteen dat dit het begin van een lang en pijnlijk rouwproces is.

Met dat rouwproces - en met de film zelf - gaat het de verkeerde kant op zodra Karin de extreem ambitieuze Antti  onder haar hoede neemt en de twee een even wilde als hopeloze affaire beginnen. De muziekobsessies van de personages leggen het af tegen gemakzuchtig geschreven melodrama, terwijl het script nog verder versplintert door de rentree van dirigent Björn, een vrijpostige vent die een klassieke muziek-nazaat van de tirannieke drumleraar uit Whiplash (2014) blijkt, en die zich The Violin Player constant toeëigent. Op sommige momenten kun je je afvragen of Karin nog wel het hoofdpersonage van haar eigen film is.

Zonder viool verliest Karin alle levenslust.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden