The Unpleasant Surprise blijft hangen in mooi uitgangspunt

Gedrieën zijn de acteurs maatjes, slachtoffers, daders in vallen en opstaan, dansen en huilen, troosten en doden. In dat mooie uitgangspunt blijft de voorstelling vervolgens te lang hangen.

The Unpleasant Surprise. Beeld Sanne Peper

Het zijn maar flarden, maar je snapt het meteen: ellende. De stem van een nieuwslezer, een beeld van een schoenzool, het geluid van een bominslag, gillende mensen, gekraak, een fragment van een getuigenverslag, een snikkend verhaal. De magere jongen voor het beeldscherm lijkt het onbewogen tot zich te nemen. Maar dan zien we hem toch even een vreemde pose aannemen.

Dagelijks komen de verschrikkelijkste beelden bij ons binnen, van verwoesting in het Midden-Oosten en aanslagen overal ter wereld tot de idiotie van Trump en Poetin, al dan niet voorzien van commentaar, van slachtoffers, daders, omstanders. Hoe verhoud je je daartoe? Wat doet het met je? Die vraag duikt ook op in het theater, zoals in de voorstelling Carrousel van het Noord Nederlands Toneel die vorig weekeinde in première ging. En nu opnieuw in The Unpleasant Surprise van de jonge maker Davy Pieters (1988), haar eerste bij Theater Rotterdam.

The Unpleasant Surprise

Door Theater Rotterdam | Davy Pieters.
Concept & regie Davy Pieters.
Spel: Klára Alexová, Rob Smorenberg, Niels Kuiters.
Muziek Jimi Zoet.
8/3, Toneelschuur Haarlem. Tournee t/m 26/3.

Niet helemaal verwonderlijk: in eerdere voorstellingen focuste Pieters al op beeldvorming en verwachtingspatronen in een overspannen maatschappij. Het leverde bijzondere performances op, waarmee ze meteen aandacht trok, zoals The Truth about Kate, How did I die en Made in Here, fysiek theater, met soms een filmische feel.

The Unpleasant Surprise sluit daarbij aan, maar is minder geslaagd dan genoemde voorgangers. Het begint intrigerend genoeg met de jongen voor het beeldscherm, in een klinische ruimte. Op het scherm is niets concreets waarneembaar, maar een enkel beeld en de geluidsflarden zijn veelzeggend. Na een tijdje zien we zijn aanvankelijk onbeweeglijke gestalte verkrampen; eerst een hand, een onderarm, en dan lijkt de duivel bezit te nemen van zijn lijf. Hij kronkelt, hij verstart, hij grijpt naar zijn buik, zijn been, zijn hoofd: hij is geraakt.

Het is een nagenoeg woordeloze performance, mooi vertolkt door acteur Niels Kuiters, die kort daarop wordt bijgevallen door Klára Alexová en Rob Smorenberg. Gedrieën zijn ze afwisselend maatjes, slachtoffers, daders, in vallen en opstaan, dansen en huilen, troosten en doden.

Dat is een aardig uitgangspunt, maar daar blijft The Unpleasant Surprise vervolgens te lang in hangen. De beelden vernieuwen zich niet, de acteurs herhalen zich, in een zich voortslepend geheel. Je kunt er van alles bij verzinnen - beelden van rampspoed zijn in de kern van de zaak gelijk, of de burger is murw gebeukt en ziet alleen dit nog - maar heel boeiend theater is het niet, de goede muziek en de humor aan het eind niet te na gesproken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden