recensieThe Swallows of Kabul

The Swallows of Kabul: dieptreurig verhaal in lieflijke kleuren ★★★☆☆

The Swallows of Kabul.Beeld Filmbeeld

The Swallows of Kabul

★★★☆☆

Drama/Animatie

Regie Zabou Breitman en Eléa Gobbé-Mévellec.

82 min., in 29 zalen.

Zoenaira weigert een boerka te dragen. Sinds de Taliban de macht overnamen in Kaboel blijft ze daarom binnen. Buiten kan alleen al het dragen van witte schoenen tot een arrestatie leiden. Haar man Mohsen, die wel op straat komt, wordt met de dag somberder, maar in haar afzondering blijft Zoenaira hopen op betere tijden.

De Franse animatiefilm The Swallows of Kabul (Les hirondelles de Kaboul), die zich afspeelt in 1998, laat het schrikbewind van de Afghaanse Taliban zien door de ogen van twee echtparen. Zoenaira en Mohsen, jong en modern, willen zich verzetten, hoe gevaarlijk dat ook is. Gevangenisbewaarder Atiq en zijn zieke vrouw Moessarat hebben andere zorgen. Atiq, een voormalig militair, lijkt zich neer te leggen bij het nieuwe bewind, maar ook hem groeit de weerstand.

Fraaie, eenvoudige lijntekeningen vormen de basis voor de 2D-animatie, ingekleurd in een aquareltechniek. De stijl lijkt op die van het Franse animatiesucces Ernest & Celestine (2012), waaraan animator en co-regisseur Eléa Gobbé-Mévellec ook meewerkte. Maar dit keer vertellen de tekeningen geen onschuldige kinderverhalen. The Swallows of Kabul, naar een roman van de Algerijnse schrijver Yasmina Khadra (pseudoniem van Mohammed Moulessehoul), is een volwassen, dieptreurig drama.

Franse acteurs, onder wie veel leden van de beroemde Académie Française, spraken de stemmen in. Niet achteraf, zoals gebruikelijk is bij animatiefilms, maar vooraf en met elkaar samen. Of dat werkt, is een kwestie van smaak. Het maakt de film levendiger, maar het spel wordt wel zwaar aangezet. Veel ruimte voor nuance biedt het verhaal ook niet: The Swallows of Kabul is een eenvoudige vertelling over goed en kwaad.

Zo botst de ingehouden, lieflijke animatiestijl geregeld met de inhoud, die grimmig en melodramatisch is. Dat de film ontroert, ligt vooral aan de stille momenten, waarin de beelden voor zich spreken. De boerka, dat alles bedekkende stuk stof, speelt daarbij een sleutelrol. De Taliban gebruiken het om vrouwen te onderdrukken, maar voor Zoenaira en Moessarat biedt het een laatste vrije keuze: eindelijk bepalen zij hun eigen lot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden