The Sheer: Beleefde liedjes netjes uitgevoerd

The Sheer mist net die eetlepel gewiekstheid om een liedje te schrijven dat blijft hangen.

Menno Pot

Veel memorabele optredens van Nederlandse gitaarbands gezien, de laatste jaren: het branievolle Gem, het soms spetterende Voicst, het wat melodieën betreft onovertroffen Johan, de dampend rockende Horse Company, het weerbarstige Stuurbaard Bakkebaard, de onrustbarend hechte debutant De Staat.

Ergens in dat aanbod bevindt zich The Sheer uit Haarlem. Het nieuwe studioalbum Here And Now And Long Before (het derde sinds 2004) laat een koerswijziging horen: geen springerige neobritpop meer, maar een Amerikaans en rootsy geluid.

In de Amsterdamse Melkweg, waar de band het album ten doop hield, bleek maar weer eens dat The Sheer er in het aanbod van Nederlandse gitaarbands zo’n beetje tussenin valt: meer indiegeloofwaardigheid dan Racoon, Krezip of Di-rect, maar toch wat te vlak en gewoontjes om de aandacht vast te houden van een publiek dat pakweg Voicst of Johan goed heeft leren kennen.

Frontman Bart van Liemt schrijft vriendelijke, ambachtelijke popliedjes waaraan in wezen niets mankeert, maar ook zelden iets in valt te ontdekken dat ze boven het maaiveld uittilt. Ze blijven beleefd op afstand. Op het podium worden ze netjes uitgevoerd door een band die sympathie wekt, maar ook nogal dun en braaf klinkt.

Bovendien mist The Sheer net die eetlepel gewiekstheid om een liedje te schrijven dat blijft neuriën en fluiten. De band mist de uitstraling, de aanwezigheid en het compositorisch vernuft om zichzelf onontkoombaar te maken.

Ook de toetreding van een vijfde bandlid (gitarist Jan-Peter Hoekstra, ex-Krezip) en de stilistische koerswijziging op de nieuwe plaat zullen dat vermoedelijk niet veranderen. In de Melkweg zong Stevie-Ann prachtig mee in het fraaie The Devil On His Own, maar echt levendig werd het eigenlijk pas toen Van Liemt de akoestische gitaar verruilde voor een elektrische en de band wat oudere liedjes speelde.

Aan de steun van radio en tv heeft het al die jaren niet gelegen, maar toch is nooit het gevoel ontstaan dat de motor nu draaide en het met The Sheer verder vanzelf zou gaan. Daarvoor vergeet je die liedjes toch te makkelijk – en wat er na drie platen nog niet is uitgekomen, dat zit er waarschijnlijk ook niet meer in.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden