Review

The Sense of an Ending werkt vooral als narcistisch portret

De ontknoping is niet verrassend genoeg om de spanningsopbouw te rechtvaardigen. De film overtuigt minder als een verhandeling over de valkuilen van het geheugen, dan als het fijnmazige portret van een sociaal onhandige narcist.

Kevin Toma
null Beeld
Beeld

Wanneer spreek je van een afgeronde gebeurtenis, van een voltooid verleden? Londenaar Tony Webster moet zijn antwoorden op die vraag wellicht herformuleren. Webster, gescheiden, gepensioneerd en handelend in antieke Leica-fotocamera's, sloft in The Sense of an Ending van dag naar dag. Dan ontvangt hij een brief die zijn leven overhoop gooit.

Sarah Ford, de moeder van zijn jeugdliefde Veronica, is overleden en heeft Webster 500 pond nagelaten. Plus enkele documenten, waaronder het dagboek van zijn schoolvriend Adrian Finn. Bij de notaris hoort Webster dat Veronica (Charlotte Rampling), die hij sinds zijn schooljaren niet meer heeft gezien, het dagboek weigert te overhandigen. Hij besluit het koste wat kost in handen te krijgen.

The Sense of an Ending (***), drama.
Regie: Ritesh Batra
Met: Jim Broadbent, Harriet Walter, Charlotte Rampling, Billy Howle, Freya Mayor, Michelle Dockery.
108 min., in 39 zalen.

Intussen wordt hij overspoeld door gedachten aan zijn schooltijd en doet hij zijn ex Margaret (Harriet Walter) gretig verslag van zijn eerste ontmoetingen met Veronica. Bepaalde beelden prikken telkens door de hedendaagse verhaallijn. Er wordt gesuggereerd dat Webster een nieuwe zoektocht aflegt door zijn herinneringen. En dat hij gaandeweg misschien op een dwaalspoor belandt.

Regisseur Ritesh Batra (The Lunchbox) en scenarist Nick Payne husselen heden en verleden steviger door elkaar dan Julian Barnes oorspronkelijke, Man Booker Prize winnende roman (2011). De flashbacks, met Billy Howle (Tony), Freya Mayor (Veronica) en Emily Mortimer als Sarah, wisselen soepel en scherp met de 21ste-eeuwse scènes; zowel de ongemakkelijk zwoele tienersfeer als de zestigers-melancholie worden mooi geschakeerd gebracht.

Toch werkt The Sense of an Ending niet helemaal. Essentiële informatie wordt herhaaldelijk uitgesteld (irritant, die alsmaar niet geopende brieven), terwijl de definitieve ontknoping niet verrassend genoeg is om alle spanningsopbouw te rechtvaardigen. Dat Webster met een schok tot zelfbesef komt, klopt eerder in verhaaltechnisch dan psychologisch opzicht. De film overtuigt minder als een verhandeling over de valkuilen van het geheugen, dan als het fijnmazige portret van een sociaal klunzende narcist.

In die rol is Broadbent op zijn best, of hij nu soleert of fijne scènes deelt met Walter en Rampling. Wars van elk vertoon vertolkt hij Webster als een brombeer die overal in de weg staat, steeds de verkeerde dingen zegt en doet, maar niettemin ontroert. Tekenend is het dat Batra herhaaldelijk toont hoe de andere personages Webster gadeslaan; met datzelfde mengsel van ergernis, medelijden en vertedering kijk je ook als toeschouwer naar hem.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden