Drama

The selfish giant

The Selfish Giant is prachtig en hartverscheurend

Zijn moeder is er niet zo blij mee, maar zelf vindt Arbor het geweldig dat hij van school is gestuurd. Nu heeft hij tenminste tijd voor echt belangrijke dingen, zoals geld verdienen. De 13-jarige jongen ziet een lucratieve carrière voor zichzelf weggelegd als schrootverzamelaar.

Samen met zijn vriend Swifty is hij al eens op pad geweest om oud ijzer te zoeken. Met paard en wagen, zoals dat traditiegetrouw gebeurt in Bradford, een stad in het noorden van Engeland waar de economische crisis flink heeft huisgehouden. Werk is er niet, maar de prijzen voor metaal zijn hoog en rondom de stad zijn talloze verlaten fabrieken te vinden, een goudmijn voor jongens als Arbor.

Swifty en hij verkopen hun oogst aan Kitten, een schroothandelaar die er niet voor terugdeinst om de jongens uit stelen te sturen. Met koper valt echt goed geld te verdienen en dat is ruim voorradig in de vorm van elektriciteitskabels. Dat het illegaal en levensgevaarlijk is om de kabels te stelen en te strippen, maakt Kitten niet uit.

The Selfish Giant, in de verte gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Oscar Wilde waarin een reus spelende kinderen uit zijn tuin verjaagt, laat de jongens rondscharrelen in een desolate maar schitterend in beeld gebrachte omgeving. Regisseur en scenarioschrijver Clio Barnard ziet niet alleen schoonheid in een mistig weiland vol paarden, maar ook in de koeltorens van een kolencentrale, die als kalme wachters aan de horizon staan.

Het gaat een keer mis, natuurlijk. Barnard verkoopt geen valse hoop. De hyperactieve Arbor en de goedmoedige Swifty, die van paarden houdt, hebben veel te weinig kans op geluk. Bij Swifty thuis is de armoede angstaanjagend, Arbor heeft een drugsverslaafde broer en een afwezige vader. Nergens een goed voorbeeld in zicht.

Het is duidelijk te zien dat de regisseur thuis is in de arme buurten van Bradford. Eerder filmde ze er haar veelbekroonde docudrama The Arbor. Barnard kent ook haar klassiekers. Vooral Kes (1969) van Ken Loach was een inspiratiebron. Als portret van de onderklasse sluit The Selfish Giant naadloos aan bij het typisch Britse sociaal-realisme.

Dat maakt haar film misschien niet modieus of vernieuwend, maar Barnard drukt wel een eigen stempel op het genre met haar visuele talent en verbluffende acteursregie. Ze mengt realisme met de grimmige symboliek van sprookjes en werpt belangrijke vragen op over het lot van kinderen in een wreed systeem. The Selfish Giant is prachtig en hartverscheurend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden