Review

The Riot Club zegt minder dan ze had kunnen doen

Deense film over Britse blaaskakerij zegt minder dan met dit thema had gekund.

Regie: Lone Scherfig
Met: Max Irons, Holliday Grainger, Sam Reid, Douglas Booth, Sam Clafin
107 min., in 7 zalen

Beeld uit Lone Scherfigs film The Riot Club, die de klassiek-stijve vormgeving van een sociëteit voor geprivilegieerde studenten en hun liederlijk gedrag schetst.Beeld Nicola Dove

Zij voelt zich bevoorrecht. 'We're só lucky', verzucht Lauren tegen de jongen die ze treft op het dak tijdens het introductieweekeinde voor eerstejaarsstudenten aan de Universiteit van Oxford. Hij, Miles, kan niet mee in haar gevoel van gelukzaligheid. Zijn hele familie studeerde aan Oxford - hij voelt al jaren de druk van het moeten. Zij plaagt hem daarop met zijn upperclass-opvoeding, hij valt voor haar natuurlijke charme.

Het is een kenmerkende ontmoeting in The Riot Club. Juist omdat hun romance geen lang leven beschoren lijkt. Het drama van de Deense filmmaakster Lone Scherfig (Italian for Beginners, An Education) schetst de Britse preoccupatie met klasse en eliteclubjes immers als een benauwend, in beton gegoten systeem. Een maatschappelijke ladder met zo veel treden en nuances, dat een personage later in de film zijn eigen positie moeiteloos omschrijft als 'het rafelige eindje van de lage adel'.

Familieplicht

Of Miles wil of niet, om aan zijn familieplicht te voldoen en straks tot de superelite te behoren, moet hij nu al omhoog, zo ver mogelijk. Aanzien en ambitie voor het meisje, daar komt het op neer. Het hoogst haalbare op Oxford is wat dat betreft toetreding tot The Riot Club, een genootschap van slechts tien leden, bedoeld voor de knapste koppen van het land. Wanneer Miles wordt toegelaten, volgt de voorlopig hoogste trap: wie heeft het in zich om 'fucking legendarisch' te worden?

In haar weergave van deze studentikoze blaaskakerij stuit regisseur Scherfig op een bekend probleem. In hoeverre is het mogelijk mee te leven met personages die zich niet laten leiden door een aanwijsbare moraal, die losbandigheid tot kunst verheffen en de gevolgen van hun daden nooit helemaal lijken te overzien? Zo helder als de Britse standenmaatschappij wordt ontleed, zo dunnetjes is de psychologie van de personages die er sinds hun geboorte misbruik van maken. Zo vlak als Miles' gezelschap handelt, zo vlak is in feite de film.

'I'm sick to death of poor people', briest er dan weer eentje, als karikatuur van de politicus of bankier die hij over een jaar of tien zal zijn. Het is niet onaardig gespeeld en werkt uitstekend voor de algehele entertainmentwaarde - de film ontpopt zich gaandeweg als een champagnecocktail van A Clockwork Orange, La grande bouffe en het werk van Bret Easton Ellis - maar het maakt ook duidelijk dat The Riot Club minder zegt dan ze had kunnen doen.

Beeld uit Lone Scherfigs film The Riot Club, die de klassiek-stijve vormgeving van een sociëteit voor geprivilegieerde studenten en hun liederlijk gedrag schetst.Beeld Nicola Dove
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden