Drama

The Private Lives of Pippa Lee

Ergerlijke stoet aan vedettes

'Ik vraag me af of ik een erg stille zenuwinzinking heb.' De filmgeschiedenis heeft al heel wat vrouwelijke personages over de rand van hun verstand zien glippen, maar niemand die haar eigen crisis zo raak typeert als Pippa Lee Sarkissian. Geen emotionele uitbarstingen en hysterische hallucinaties; Pippa Lee slaat stiekem aan het slaapwandelen en houdt zich verder netjes aan haar rol van toegewijde huismoeder.











Maar zo kan het natuurlijk niet blijven gaan, in Rebecca Millers eigen verfilming van haar debuutroman The Private Lives of Pippa Lee. Pippa Lee is getrouwd met een veel oudere, beroemde uitgever, die aan zijn jachtige stadsbestaan een hartprobleem heeft overgehouden en nu een rustige bejaarde dag moet zien te krijgen. Ze zorgt dat hij fatsoenlijk eet, zijn pillen slikt en bloeddruk gezond houdt, maar beiden kunnen moeilijk met deze rolverdeling overweg: hij wil niet een stervende opa zijn, en zij niet langer de zorgzame eega. ‘Ik wil óók bekend worden’, zegt ze in de voice-over, en de film doet vervolgens zijn best om aan die wens te voldoen.


Met hink-stap-sprongen tussen jeugd en middelbare leeftijd wil The Private Lives of Pippa Lee een complex portret van de titelheldin leveren; de film moet het gat dichten tussen de toegewijde echtgenote die Pippa is geworden, en de losgeslagen twintiger die ze ooit was. Een simpele scène bij de visboer hoort net zozeer bij het totaalplaatje als de flashbacks waarin ze ruzie schopt met haar manisch-depressieve, drugsverslaafde moeder.


Jammer genoeg wordt de betekenis van veel scènes nodeloos voorgekauwd door de voice-over, en neemt de film te veel de toevlucht tot koudegrondpsychologie om Pippa’s Werdegang aannemelijk te maken. De acteurs maken er evenwel het beste van, met een grandioze Robin Wright Penn in de hoofdrol. Alan Arkin is ook op dreef als Pippa’s man, en zelfs Keanu Reeves overtuigt als de lichtelijk gesjeesde buurjongen. Daar had het rijtje beroemde acteurs bij mogen blijven. Geen nikserige bijrol of er duikt wel weer een vedette op, en dat stoort in een film die ingetogen en sober van toon probeert te zijn.


De film is op zijn best wanneer hij zi

ch bizar en onvoorspelbaar gedraagt, zonder opgeklopt te doen. In de mooiste scène zit Pippa buiten een sigaretje te roken, tot ze aan haar voeten een koord vindt dat haar van het stadje naar het bos leidt – en dat uiteindelijk de halsband van een leeuw blijkt te zijn. Bewonderenswaardig is de rust waarmee waan en werkelijkheid hier in elkaar overvloeien; even raak je in Pippa’s gedachtenwereld verdwaald, zonder het te merken. Zo had The Private Lives of Pippa Lee wel vaker mogen zijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden