The Postman's White Nights slentert

De inhoud van The Postman's White Nights slentert, maar regisseur Konchalovsky houdt de cameravoering strak: majestueus en weids. De weemoedige flarden muziek zijn precies ingezet, net als de beelden van de natuur rondom het dorp.

null Beeld X
Beeld X

In de openingsscène van The Postman's White Nights toont postbode Lyokha wat foto's uit het verleden. 'Hier vocht ik tegen de wodka.' Tel later: 'Ik verloor.'

Het is - ook zonder toelichting - wel zichtbaar in Lyokha's bloeddoorlopen gelaat, wankele tred en trage reflexen. Maar nu staat de in grote camouflagejas gestoken man al twee jaar droog en vervult hij een cruciale rol in de geïsoleerde en uitgedunde Russische dorpsgemeenschap aan de rand van het kolossale Kenozero-meer. Met zijn boot voorziet hij iedereen van brieven, pensioenen, nieuws en roddels. Lyokha wordt gespeeld door Alekseya Tryapitsyna. Of die speelt zichzelf: regisseur Andrei Konchalovsky speurde voor zijn film het ganse land af naar geschikte postbodes die werken in afgelegen gebieden en kwam uit bij deze.

De 78-jarige telg uit een roemrijk Russisch (film)geslacht, die ooit even aan een Hollywoodcarrière rook (Runaway Train, Tango & Cash), werkt met gescripte, halfgescripte en ongescripte scènes. Het resultaat is op momenten wankel: zodra de postbode écht moet acteren, voelt The Postman's White Nights onecht. Maar de semi-documentaire aanpak levert talrijke onverwachte en schijnbaar levensechte momenten op, waarbij de dorpsbewoners geheel zichzelf lijken. Dit mede dankzij hun niet geringe consumptie van wodka, die duidelijk niet fictief is.

Konchalovsky, die met deze film een jaar geleden de Zilveren Leeuw voor beste regie kreeg toegekend op het filmfestival van Venetië, presenteerde zijn film aldaar als een ode aan het leven van de eenvoudige Rus. Er gebeurt van alles en ook niks: een vrouwtje overlijdt, de motor van Lyokha's boot wordt gejat, de politie deelt een visboete uit. Voor een noodzakelijk plotelement en wat extra drama voegde de regisseur een professionele actrice toe als dorpsgeliefde van de postbode. Zij is van plan het dorp te verlaten.

De inhoud van The Postman's White Nights mag slenteren, maar Konchalovsky houdt de teugels van de cameravoering strak. Majestueus is die, weids en vol kleur. Ook de weemoedige flarden muziek zijn precies ingezet, evenals de beelden van de natuur die het dorp omringt.

Heel geleidelijk brengt Konchalovsky zo zijn boodschap over: dit zijn de laatst overgeblevenen, het restant. Straks is er enkel nog de natuur, plus die vermolmde huisjes. We kijken naar iets dat al bijna weg is.

The Postman's White Nights Regie: Andrei Konchalovsky. Met: Alekseya Tryapitsyna. 101 minuten, in 9 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden