Tv-recensie emma curvers

The Politician is half politieke allegorie, half melodrama en half zwarte komedie

Wat als je president wil worden, maar geen goed verhaal hebt? Of een beetje persoonlijkheid? De kleurloze Payton Hobart (Ben Platt) zit met dit probleem in de nieuwe Netflixserie The Politician: hij wil al sinds zijn 7de president worden. Daarvoor moet hij eerst de koorddans naar succes uitvoeren en tot student body president verkozen worden op zijn highschool in Santa Barbara – een gestileerd Wes-Andersonesque rijkeluisparadijs vol opgezette ijsberen, gemanicuurde gazons, kekke pakjes en sweaters die losjes over schouders liggen. Gwyneth Paltrow past er mooi tussen: na een tijd waarin ze met name ceo was van haar zweverige lifestyle brand Goop is ze terug in de dankbare rol van de spirituele moeder van Payton, Georgina – als Gwyneth Paltrow, dus.

Payton is geobsedeerd door zijn presidentschap en ook het leven van zijn vrienden, pardon, campagneteamleden, draait – gek genoeg – om zijn verkiezing. De verwikkelingen in The Politician, dat al House of Cards Kids wordt genoemd, zijn bedoeld als het madurodam van de doortrapte Amerikaanse politiek. Natuurlijk heeft Payton concurrentie, eerst van zijn grote liefde River, en dan van de ijzige Astrid. En natuurlijk smeedt hij al gauw laaghartige plannen om de vijand in diskrediet te brengen, maar wat hij vooral zoekt is een verhaal dat hem authentiek zal doen lijken.

Daarom weet hij Infinity, een kankerpatiënte die irritant infantiel is uitgedost in mutsjes en berentruien, te strikken als zijn vice-president. Zijn opponent kiest juist de militante, non-genderconforming, Afrikaans-Amerikaanse Skye Leighton. Politieke correctheid is belangrijk in Paytons wereld, maar alleen als pose: als Infinity in een boze bui een verpleger ‘billentikker’ noemt, ontslaat hij haar en voert hij haastig een zero-tolerancepolicy voor haatzaaiende uitspraken in.

De stemmers kan het overigens weinig schelen. In de verrassend leuke vijfde aflevering volgen we het perspectief van de zwevende kiezer Elliot, een lamstraal die vooral met rust gelaten wil worden om in alle rust te kunnen rukken op het toilet. Weet u nog, die swing states die beslissend zouden blijken in de Amerikaanse verkiezingen? Af en toe is The Politician wel degelijk grappig en raak.

Niet kunnen kiezen lijkt ook het probleem van The Politician: de serie is half politieke allegorie, half tienermelodrama en half zwarte komedie. En o ja, ook nog een scheutje musical: Ben Platt kan zingen, dus dat moest er ook in. Maar over wat en wie de satire nou precies gaat? Is dat over het Amerikaanse politieke klimaat, of toch over politieke correctheid, die toch typischer is voor de jongere generatie? En waarom zouden Payton en zijn vrienden, die bijna allemaal queer zijn, niet juist oprecht om thema’s als representatie geven?

Dat cynisme vermoeit al gauw. Verder worden de waanzinnige subplots in bloedtempo op- en afgevoerd: een kunstmatige coma, zelfmoordpogingen (ik ben gestopt met tellen), ontvoeringen en verschillende moordpogingen. Depressie, wapengeweld, eenzaamheid en genderfluïditeit: het vliegt allemaal voorbij. Komische lichtpuntjes zijn de scènes met Payton en zijn moeder Georgina: trouwens ook de enige mensen die iets om elkaar lijken te geven. 

Jammer. The Politician is in een heleboel geïnteresseerd, maar niemand in The Politician is geïnteresseerd in elkaar.

Payton Hobart, gespeeld door Ben Platt. Beeld Netflix

The Politician ★★★☆☆

Een serie van Ryan Murphy

Met Ben Platt, Gwyneth Paltrow, Zoey Deutch

Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden